ะดาษเก่าๆ สีสันสวยงามแถมสกปรกพวกนั้นมีประโยชน์อะไร ตอนนี้ฟางเจิ้งว่ามาแบบนี้ มันเหมือนจะเข้าใจแล้ว
แต่หมาป่าเดียวดายเจ้าเล่ห์ รู้ว่าตัวเองทำผิด อาจจะรักษาไอศกรีมไว้ไม่ได้ จึงอ้าปากกว้างกินไอศกรีมเข้าไปในคำเดียว! มันพบว่าเจ้าสิ่งนี้อร่อย แต่เย็นจริงๆ! กลืนไอศกรีมใหญ่ขนาดนั้นเข้าไป ทั้งตัวก็รู้สึกไม่ดีนัก! รู้สึกแต่ว่าเย็นในท้อง หนาวจี๊ดขึ้นมาข้างบนจนปวดสมอง! ลิ้นชานิดๆ…สองตาเหลือกขึ้น โอนเอนไปมากับที่…
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็บ่นว่าสั่งสอนศิษย์ไม่ดี อยากจะตบเจ้านี่ที่ไม่ยอมใครให้ตายนัก
กินก็กินไปแล้ว ฟางเจิ้งล้วงออกมาอีกไม่ได้ด้วย ได้แต่เดินไปหน้าคุณยาย ประนมสองมือกล่าวว่า “อมิตาพุทธ สีกา ไอศกรีมนี่เท่าไรเหรอ?”
แต่คุณยายหัวเราะเบาๆ “เขาต่อแถวด้วยตัวเขาเอง ฉันจะไปเก็บเงินได้ยังไง”
ฟางเจิ้งอึ้งงันก่อนยิ้มตาม ประนมสองมือบอก “อมิตาพุทธ ขอบคุณสีกามาก” แต่คิดในใจว่า ‘สมกับเป็นคนเฒ่าคนแก่ในเมือง ดูฝีมือระดับนี้ แค่พูดก็มีศิลปะแล้ว…ยอม!’
ตอนนี้เอง ฟางเจิ้งถึงเห็นว่าข้างๆ คุณยายยังมีป้ายเล็กอยู่ ด้านบนเขียนว่า ‘ต่อแถวซื้อ ไม่อย่างนั้นไม่ขาย!’
ฟางเจิ้งพูดไม่ออก เป็นคนเฒ่าคนแก่ที่มีเอกลักษณ์คนหนึ่งจริง
