ๆ
คุณยายพูดยิ้มๆ ว่า “หลวงจีนหนุ่ม ท่านเป็นนักบวชจริงๆ เหรอ”
ฟางเจิ้งยิ้ม “ใช่แล้ว”
“ดูจากท่าทางท่านแล้วไม่เหมือนเณรพวกนั้นเลย มา กินไอศกรีมเถอะ ฉันเลี้ยงเอง” คุณยายพูดจบก็ตักไอศกรีมส่งให้ฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งไม่เกรงใจ รับมาอย่างใจกว้าง “ขอบคุณสีกามาก”
“ไม่เป็นไร ไม่ได้เห็นนักบวชหนุ่มขนาดนี้มานานโขแล้ว” คุณยายพูด
ฟางเจิ้งกำลังจะเอ่ยต่อ แต่หมาป่าเดียวดายวิ่งไปอีกแล้ว ครั้งนี้เจ้านี่ทำเกินไปหน่อย วิ่งไปต่อแถวซุ้มขายข้าวกล่อง
ฟางเจิ้งมองหมาป่าเดียวดายแล้วจึงมองคุณยาย คุณยายยิ้มบอก “รีบไปเถอะ หมานี่น่าสนใจมากเลย”
ฟางเจิ้งยิ้มด้วยความจนปัญญา เอ่ยลาหญิงชราแล้วจึงรีบวิ่งไป คว้าหางหมาป่าเดียวดายแล้วลากออกมา
หมาป่าเดียวดายยังไม่ยอม ร้องโวยวาย “อาจารย์ ท่านจะทำอะไร?”
“อาจารย์จะทำอะไรเหรอ นายน่ะจะทำอะไร?” ฟางเจิ้งโกรธนิดๆ แล้ว เจ้านี่ให้เขาสบายใจหน่อยไม่ได้รึไง?
“นี่จะเที่ยงแล้ว ศิษย์จะต่อแถวกินข้าว ถ้าไม่อย่างนั้นพวกเราก็หิวสิ?” หมาป่าเดียวดายตอบอย่างมีเหตุผล
ฟางเจิ้งมองบนอย่างหมดคำจะพูด “เจ้าโง่ บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ต้องใช้เงินซื้อ!”
“ศิษย์ใช้ความสามารถในการต่อแถว ทำไมต้องจ่ายเงินด้วย” หมาป่าเดียวดายถามกลับ
ฟางเจิ้ง
