พูดไม่ออก
หลังจากพูดสอนอยู่ครึ่งชั่วโมง ในที่สุดหมาป่าเดียวดายก็เข้าใจถึงประโยชน์และความสำคัญของเงิน จากนั้นเงยหน้ามองฟางเจิ้ง “อาจารย์ ท่านพูดมาซะเยอะ แล้วพวกเรามีเงินไหม?”
ฟางเจิ้งมองฟ้าด้วยความจนปัญญา ก่อนตบๆ หัวหมาป่าเดียวดาย “ถ้าไม่พูดถึงเงิน นายยังเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์”
“ถ้าพูดถึงล่ะ?” หมาป่าเดียวดายถามอย่างมีความหวัง
“จากนี้นายต้องรับผิดชอบวัด” ฟางเจิ้งตอบด้วยมาดขรึม
หมาป่าเดียวดายพูดทันที “อาจารย์ ถ้าอย่างนั้นศิษย์ไม่พูดถึงเงินดีกว่า แต่ว่า…กลางวันนี้จะกินอะไร?”
จ๊อกๆ…
ฟางเจิ้งท้องร้องแล้วเช่นกัน เอ่ยต่อว่า “ถ้าไม่พูดถึงอาหาร นายจะยังเป็นศิษย์ของอาจารย์”
“ถ้า…ช่างเถอะ ไม่มีถ้าแล้ว อาจารย์ เอ่อ…พวกเรา…จะอยู่กันแบบนี้เหรอ?” หมาป่าเดียวดายมองร้านอาหารเล็กต่างๆ ตามสองข้างถนน มองผู้คนที่นั่งเคี้ยวอาหารอย่างมีความสุขบนโต๊ะ อดไม่ไหวกลืนน้ำลายไปหลายอึก
ฟางเจิ้งไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร ก่อนหน้านี้เขาลงเขามาก็แก้ปัญหาได้เร็วมาก ต่อให้ไปหมู่บ้านไต้หลี่ก็ยังมีชาวบ้านต้อนรับอย่างเป็นมิตร ไม่เคยกลุ้มใจเรื่องอาหารเลย แต่ตอนนี้…
หนึ่งคนกับหมาป่านั่งเหม่ออยู่ริมถนน
ผ่านไปนาน หมาป่าเดียวดายนอนหมอบบนพื้น พูดว่า “อาจารย์ ศิษย
