เป็นแบบนี้ไปตั้งแต่กลางวันจนถึงตอนเย็น เห็นดวงตะวันลาลับภูเขา ปรากฏดาวหลายดวงบนฟ้า ฟางเจิ้งรู้สึกหิวกว่าเดิมแล้ว
“อาจารย์ ศิษย์อยากกลับภูเขาแล้ว” หมาป่าเดียวดายพูดเบาๆ
ฟางเจิ้งตบๆ หัวหมาป่าเดียวดาย “อาจารย์ก็อยากกลับภูเขาเหมือนกัน”
“แล้วทำไมไม่กลับล่ะ?” หมาป่าเดียวดายหยั่งเชิงถาม
“ถ้ากลับไปได้จะต้องให้นายบอกรึไง” ฟางเจิ้งมองค้อน
“อาจารย์ พวกเราคงไม่หิวตายอยู่ข้างนอกหรอกนะ” หมาป่าเดียวดายถามอีก
ฟางเจิ้งคิดดูแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเขาจะหิวตายอยู่ข้างนอกเอาได้ง่ายๆ! ด้วยความสามารถของเขา ยื่นสองมือขอบิณฑบาตกินน่าจะไม่ยากอะไร กระทั่งไปนั่งในโรงแรมก็ไม่ใช่ปัญหา พอคิดถึงตรงนี้ ฟางเจิ้งตัดสินใจแล้วว่าถึงไม่เจอคนร่ำรวย อย่างน้อยสุดก็ต้องมีข้าวกิน! อีกทั้งเป็นการช่วยทำความดีไม่ใช่ความชั่ว ช่วยคนชั่วกลับใจ เดิมทีนี่ก็เป็นบุญกุศลอยู่แล้ว! ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะวนอยู่แค่จุดภารกิจของประตูไร้ลักษณ์…
คิดจริงทำจริง ฟางเจิ้งพาหมาป่าเดียวดายเริ่มเดินเตร่ไปรอบๆ ตอนนี้เองมีเสียงระฆังดังขึ้น เป็นระฆังพักระหว่างกลางช่วงเรียนด้วยตัวเองตอนเย็นของโรงเรียน พักสิบนาที จากนั้นถึงจะเริ่มเรียนด้วยตัวเองต่อ
ฟางเจิ้งเดินไปมาหน้าประต
