ูโรงเรียนตลอด เขามีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่าภารกิจของเขาจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเด็กหนุ่มเด็กสาวพวกนั้นแน่ เขาเลยไม่ได้ไปไหนไกลเลย…
พอได้ยินเสียงระฆังเลิกเรียน ฟางเจิ้งยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนพลางมองเข้าไปข้างใน
“มองอะไร?” ตอนนี้เอง เสียงแปลกหูดังแว่วมา
“มองนักเรียน” ฟางเจิ้งไม่ได้หันไปมอง แต่ตอบตามจิตใต้สำนึก เพราะเขาเห็นเด็กสาวไว้ผมหางม้าง่ายๆ ท่าทางเหมือนเด็กผู้ชายเล็กน้อยในกลุ่มกองเชียร์เด็กสาวข้างสนามบาสเมื่อกลางวัน
“อ้อ มองนักเรียนหญิง…” เสียงนั้นลากเสียงยาว มีท่าทีว่าฉันเข้าใจแล้ว
ฟางเจิ้งหันไปมอง เห็นผู้ชายสวมชุดรปภ.กำลังยิ้มมองเขาอย่างเจ้าเล่ห์
ฟางเจิ้งรีบประนมสองมือเอ่ย “อมิตาพุทธ ประสกอย่าเข้าใจผิด อาตมากำลังหาคน”
“อ้อ? หาคน หาใครครับ ชื่อแซ่อะไร? ปีไหนห้องไหน? ให้ผมช่วยหาไหม?” หนุ่มรปภ.ทำเสียงหึๆ
ฟางเจิ้งอึ้งค้าง เขามาหาคนจริงๆ แต่เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเด็กพวกนั้นอยู่ปีไหนห้องไหน หนุ่มรปภ.ดูมีอะไรแอบแฝงอยู่ ถ้าตอบไม่ได้เดาว่าคงถูกไล่ไป ฟางเจิ้งเกิดความคิดขึ้นมา จึงตอบไปว่า “หวังคุนกับเฉินเหว่ย”
“หวังคุน? เฉินเหว่ย? ไอ้เด็กบ้าสองคนนั่น ท่านหาพวกเขาทำไมครับ” เดิมทีคิดว่า
