หนุ่มรปภ.ไม่น่าจะรู้จักสองคนนี้ ต่อให้รู้จักก็ไม่น่าจะคุ้นเคยมากนัก แต่เห็นสีหน้าที่ตื่นตัวเพิ่มมาของหนุ่มรปภ.แล้ว ฟางเจิ้งพลันตระหนักได้ว่าเขาเหมือนจะใช้ข้ออ้างพลาดแล้ว
ฟางเจิ้งตอบแกมถามว่า “พวกเขามีปัญหาอะไรรึเปล่า?”
“ไม่มีอะไรครับ เล่นบาสเก่งไม่เลว แต่ก็แค่เล่นบาสเก่ง ที่เหลือไม่ต่างอะไรกับอันธพาล หาเรื่องต่อยตีทั้งวัน แทบไม่เรียนหนังสือกันเลย” หนุ่มรปภ. กล่าว
“เอ่อ…แล้วทำไมประสกถึงรู้จักพวกเขาดีจังเลย” ฟางเจิ้งงุนงง
“ไม่มีอะไรหรอกครับ ทุกสามถึงห้าวันพวกเขาสองคนจะถูกลงโทษให้มายืนหน้าประตูนี่ พอนานเข้าก็ชินตา ว่าแต่ท่านเกี่ยวอะไรกับพวกเขา?” หนุ่มรปภ.ถาม
ฟางเจิ้งพูดไม่ออกอีกครั้ง เดิมทีคิดว่าตอนเขาเรียนหนังสือตัวเองจะดื้อมากแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะมีคนที่หนักยิ่งกว่า!
ขณะกำลังคุยกันอยู่นั้น เสียงเดาะลูกบาสดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงร้องตกใจและเสียงเชียร์!
ฟางเจิ้งหันไปมองก็พบสิ่งที่น่าตะลึง หวังคุนกับเฉินเหว่ยกำลังอยู่บนสนามบาส แม้สนามบาสโรงเรียนไม่ได้เปิดไฟ แต่เจ้าเด็กที่อยู่ไม่สุขพวกนี้ก็ยังใช้แสงไฟที่ส่องมาจากห้องเรียนช่วยให้เล่นบาสแบบสลัวๆ แต่สิ่งที่ทำให้เกิดเสียงกรีดร้องจริงๆ ไม่ใช่หวังคุนกับเ
