เฉินเหว่ยมองค้อนหวังคุนทีหนึ่ง “ใครพวกนายฮะ คนเขาเป็นนักบวช ควรจะเรียกว่าไต้ซือ ไต้ซือ ท่านขายหมาไหม?”
เดิมทีฟางเจิ้งคิดว่าเฉินเหว่ยจะเข้าใจบ้าง แต่อ้าปากที ที่แท้ก็เป็นมือใหม่ทางพุทธศาสนาเช่นกัน ฟางเจิ้งประนมสองมือว่า “อมิตาพุทธ อาตมาไม่ขายหมานี่หรอก”
หวังคุนกับเฉินเหว่ยถามไปอย่างนั้น พวกเขาชอบหมาป่าเดียวดายจริงๆ แต่ฟางเจิ้งไม่ขาย พวกเขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
ทว่าสองคนไม่ยอมเลิกราแน่ๆ หวังคุนกลอกตาครุ่นคิดแล้วพูด “หลวงจีน ท่านพักอยู่ที่ไหน?”
เฉินเหว่ยพลันเข้าใจความหมายของหวังคุนทันที “ไต้ซือ ท่านบำเพ็ญเพียรที่วัดไหน?”
ฟางเจิ้งส่ายหน้าเล็กน้อย “ครั้งนี้อาตมาเดินทางมาบำเพ็ญเพียร ยังไม่มีที่พักชั่วคราว”
“ง่ายๆ ไปบ้านผมสิ! พ่อแม่ผมออกไปแล้ว ผมอยู่บ้านคนเดียว” หวังคุนเอ่ยทันที
เฉินเหว่ยก็อยากพูดแบบนี้ แต่พ่อแม่เขาอยู่บ้าน จะเชิญมาตามอำเภอใจไม่ได้ ฟางเจิ้งมองหวังคุน แม้เจ้าเด็กนี่จะเชิญเขา แต่ความจริงแอบมองหมาป่าเดียวดาย พูดตรงๆ คือหวังคุนเชิญหมาป่าเดียวดายนั่นเอง!
ฟางเจิ้งหัวเราะแห้งๆ ในใจ แสดงเป็นไต้ซือมานาน สุดท้ายก็ยังต้องพึ่งหมาป่าเดียวดายเรื่องที่พักและอาหาร
ทว่าก็ดีกว่าหิว! ฟางเจิ้งเลย
