ประนมสองมือกล่าวว่า “อมิตาพุทธ ขอบคุณประสกมาก”
“ไม่เป็นไรๆ คือว่าพวกเรายังมีเรียนด้วยตัวเองภาคค่ำอีกคาบหนึ่งน่ะ รอผมก่อนนะ” หวังคุนโบกมืออย่างมีความสุขมาก ตอนนี้เสียงระฆังเข้าเรียนดังขึ้นแล้ว หวังคุนกันเฉินเหว่ยรวมถึงนักเรียนที่อยากรู้อยากเห็นกลุ่มหนึ่งกลับไปเข้าเรียนพร้อมกัน
ฟางเจิ้งก็ไปไหนไม่ได้ จึงพาหมาป่าเดียวดายไปรอหน้าประตู ถึงอย่างไรก็ไม่มีที่ไป…
ตอนนี้เอง หนุ่มรปภ.เข้ามาใกล้อีกครั้ง “ผมจำท่านไว้แล้วนะ ถ้าท่านทำเรื่องไม่ดีละก็ หึๆ…”
ฟางเจิ้งหมดคำจะพูด หนุ่มรปภ.นี่คงจะได้ยินว่าหวังคุนชวนเขาไปพักที่บ้าน กลัวว่าเขาจะเป็นคนเลวแล้วหลอกลวงหวังคุน
ฟางเจิ้งขี้เกียจจะเถียง ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็ทำด้วยเจตนาดี
ไม่นานนักก็เลิกคาบเรียนด้วยตัวเองภาคค่ำ หวังคุนแทบจะพุ่งออกมาเป็นคนแรก เฉินเหว่ยตามหลังมา เพียงแต่สองคนวิ่งไปพลางมองตาดุๆ ใส่กันไปพลาง เถียงอะไรกันบางอย่าง ทว่ามองจากส่วนลึกในแววตาสองคนนี้แล้วกลับมีมิตรภาพลึกซึ้ง ไม่ได้จะทะเลาะกันจริงๆ
“ไต้ซือ ไปกันเถอะ กลับบ้านกัน!” หวังคุนพูดจบก็สะบัดหน้าใส่เฉินเหว่ยอย่างลำพองใจ
เฉินเหว่ยทำเสียงขึ้นจมูกสองที ไม่ได้ว่าอะไร เดินไปอีกทา
