ง แต่จะหันมามองหมาป่าเดียวดายตลอด หมาที่เล่นบาสได้…ใครล่ะจะไม่ชอบ? ใครจะไม่สนใจอยากรู้?
ตลอดทางหวังคุนลำพองใจมาก จะลูบคลำหมาป่าเดียวดายตลอด หมาป่าเดียวดายถูกลูบก็พยายามหลบไปทางฟางเจิ้ง แต่หวังคุนคนหน้าด้านวิ่งเข้ามาลูบต่อทันที…
หมาป่าเดียวดายเงยหน้ามองฟางเจิ้งด้วยความไม่พอใจ “อาจารย์ เจ้านี่ลวนลามศิษย์ ท่านไม่สนใจเลยเหรอ?”
ฟางเจิ้งยิ้มน้อยๆ ไม่ได้พูดอะไรตอบ หมาป่าเดียวดายเข้าใจแล้ว ฟางเจิ้งใช้ความบริสุทธิ์ของมันแลกอาหารกิน…มันพลันพูดไม่ออก น้ำตาไหลเป็นพันสาย พลางตรึกตรองว่าจากนี้จะลงเขาตามฟางเจิ้งมาอีกดีหรือไม่
บ้านหวังคุนไม่ถือว่าอยู่ไกลจากโรงเรียน และก็ไม่ไกลจากสนามบาสที่เล่นเมื่อตอนกลางวัน ทว่าเขตชุมชนเล็กชั้นสูงมาก ทั้งยังมีเขตบ้านพักขนาดเล็กอีกแห่ง จะเห็นได้ว่าฐานะทางบ้านหวังคุนไม่เลวเลย
หวังคุนคุยกับรปภ. ก่อนจะพาฟางเจิ้งเข้าเขตเล็กไป
พอเข้ามาข้างใน ฟางเจิ้งอดถามไม่ได้ “ประสก เขตเล็กที่นี่ดูใช้ได้เลย ทำไมตอนกลางวันถึงไปเล่นบาสที่สนามบาสนั่นล่ะ?”
หวังคุนยิ้มแห้งๆ “ช่วยไม่ได้นี่ครับ ตอนนี้ขาดแคลนสนามบาสมาก เมื่อก่อนเขตเล็กของพวกเรามีที่หนึ่ง แต่จากนั้นห่วงบาสถูกรื้อ กลายเป็นพื้นที่กิจกร
