ทว่าหมาป่าเดียวดายเติบโตในภูเขาใหญ่มาตั้งแต่เล็ก ต่อให้ติดตามฟางเจิ้งก็ขยายพื้นที่ใช้ชีวิตไปถึงในหมู่บ้านเท่านั้น สิ่งที่เคยเห็นมีขีดจำกัด อย่างน้อยมันก็ไม่เคยเห็นสิ่งใหม่ๆ อย่างเช่นตึกสูงและรถบัสคันใหญ่
ฟางเจิ้งมองหมาป่าเดียวดายที่อ้าปากกว้างมองไปรอบๆ ทีหนึ่ง ส่ายหน้าเบาๆ รู้ว่าเจ้านี่คงช่วยอะไรไม่ได้ ตนเลยคิดหาวิธีเอง
ขณะนี้เอง เด็กกลุ่มหนึ่งวิ่งมาแต่ไกล เด็กหนุ่มที่นำหน้าสวมเสื้อเชิ้ตย้อมสีดำ อุ้มลูกบาสวิ่งมาอย่างรวดเร็ว ข้างหลังมีเด็กหนุ่มสาวสิบกว่าคนวิ่งตามมา วิ่งไปพลางมีคนพูดไปพลาง
เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ ฟางเจิ้งเลยได้ยินชัดเจนด้วย
“หวังคุน นายวิ่งเร็วขนาดนั้นทำไม เก็บแรงไว้หน่อยเถอะ อีกเดี๋ยวจะแข่งแล้วนะ!” เด็กหญิงไว้ผมเปียหางม้าคนหนึ่งตะเบ็งเสียง
“ฉันต้องใช้แรงแข่งกับพวกขยะห้องสามด้วยเหรอ? ฮ่าๆ…” เด็กหนุ่มสวมเสื้อดำตะโกนอย่างอวดดี
“เฮ้ย หวังคุน อย่าทำเก่งนักเลย อวดเก่งจะโดนฟ้าผ่าเอา! คอยดูเถอะ อีกเดี๋ยวแข่งแล้วจะได้เห็นดีกัน! จะปิดให้นายยิงไม่ลงเลย!” เด็กหนุ่มตัวใหญ่สูงหนึ่งร้อยเก้าสิบกว่าตะโกนด่า
“เฉินเหว่ย ไอ้ขยะนี่! จะปิดฉันเหรอ มีดีอะไรก็โชว์มาให้หมด ฉันจะให้นายเข้าใจว่าขา
