แต่ว่า…
หมาป่าเดียวดายไม่มีมือ ใช้กรงเล็บไม่สะดวก จะใช้ปากทุกคนก็ต่างรังเกียจความสกปรก ปกติจะทำหน้าที่คาบตะกร้า วันนี้มันไม่ต้องคาบตะกร้าแล้ว กลายเป็นว่าไม่มีอะไรทำแทน ได้แต่วิ่งไปมารอบๆ เสาะหาเห็ด ก่อนจะให้ลิงหรือเด็กแดงไปเก็บ แน่นอนว่าตอนที่เจอดอกเล็ก กระรอกจะช่วยได้ ถ้าเจอดอกใหญ่…
ดังนั้นแล้ว…
“อาจารย์ แปลกมาก ข้างหลังเรามีเห็ดที่ไม่ได้โตในดินเยอะเลย แต่ละดอกสวยขึ้นเรื่อยๆ…” หมาป่าเดียวดายพลันยื่นหัวเข้ามาใกล้
ฟางเจิ้งหน้าแดง จะบอกว่าเขาโยนทิ้งไปก็ไม่ได้มั้ง? แต่เก็บกลับมาใครจะกิน? เขาไม่อยากสิ้นเปลืองพลังของลูกประคำหนึ่งเม็ดแล้ว!
ขณะนี้เอง เด็กแดงพูดขึ้นว่า “หลวงพี่จิ้งฝ่า เห็ดพวกนั้นไม่อร่อย ข้าไม่ชอบกิน กินเยอะจะแพ้เอาได้ อาจารย์รู้ตรงนี้เลยได้แต่โยนทิ้งไป”
พอได้ยินว่าโยนทิ้ง กระรอกพลันวิ่งมาดึงขากางเกงฟางเจิ้ง ปีนขึ้นมาอยู่ในตะกร้า เอาหัวมุดเข้าไปในกองเห็ด ม้วนตัวอยู่นานถึงโผล่หัวเล็กๆ ออกมาจากในกองเห็ด และร้องโอดครวญว่า “ทิ้งเห็ดยักษ์สุดยอดของฉันไปแล้วด้วย! อาจารย์ พวกท่านไม่กิน ให้ฉันกินเองไม่ได้เหรอ?”
เจ้าลิงวิ่งเข้ามา เห็นว่าเห็ดที่มันเก็บมาหลายดอกหายไปแล้วเช่นกัน จึงพูดตาม
