“เห็ดสวยๆ ของฉันก็หายไปแล้ว อาจารย์ ท่านไม่กินเห็ดฉันก็เก็บไว้ให้ฉันกินสิ”
ได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้ว ฟางเจิ้งสำนึกเสียใจที่เก็บเห็ดต่อจริงๆ นี่เรียกว่าหาเรื่องโดยใช่เหตุรึเปล่า! ขณะเดียวกันยังด่าพวกเด็กแดงในใจยกใหญ่ หมาป่าเดียวดาย กระรอก และลิงสามตัวนี้คุยกันไม่รู้เรื่อง ต่อให้หมาป่าเดียวดายเข้าใจแล้วมันจะพูดอะไรได้ กระรอกกับลิงฟังไม่เข้าใจ จึงถูๆ ไถๆ ตามน้ำไป…
ผลคือเด็กแดงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กระรอกกับลิงฟังคำพูดเขาเข้าใจ! นี่เรียกว่าแกว่งเท้าหาเสี้ยนไหม? ในเมื่อเด็กแดงเป็นคนก่อเรื่องยุ่ง ฟางเจิ้งเลยปลดภาระอย่างรู้กาลเทศะไปเลย วางตะกร้าลงแล้วพูดขึ้น “จิ้งซิน นายจัดการเรื่องตรงนี้ด้วย พวกนายอยากกินอะไรก็เก็บกันเอาเอง อาจารย์นึกขึ้นมาได้ว่ายังมีธุระต้องไปทำ ขอตัวก่อนละ”
พูดจบ ฟางเจิ้งก้าวเท้ายาวหนึ่งเมตรยี่สิบ รีบหายวับไป…
ลิงกับกระรอกผู้ใสซื่อพลันย้ายห่ากระสุนไปทางเด็กแดง เด็กแดงตาค้าง เมื่อครู่ยังซาบซึ้งบุญคุณต่อฟางเจิ้งอยู่เลย ทำไมพริบตาเดียวถึงถูกขายเสียได้ อาจารย์เห็นแก่ตัวคนนี้ ขายลูกศิษย์ได้อย่างหน้าด้านเกินไปแล้วมั้ง?
ตกเย็น ฟางเจิ้งมองเห็ดหลากสีในตะกร้ากับเด็กแดงพลางถอนหายใจ
กระรอกกับลิง
