กลัวว่าเห็ดของตนจะถูกทิ้งไปอีก จึงนั่งยองอยู่ในครัวไม่ออกไปไหน!
ด้วยความจำใจ ฟางเจิ้งได้แต่เลยต้มซุปเห็ดสองหม้อ หม้อหนึ่งเห็ดธรรมดา อีกหม้อต้มน้ำเดือด เพียงแต่ว่าหลังจากนั้นก็ใช้ความฝันยามต้มข้าวฟ่างสร้างภาพมายาให้กระรอกกับลิงคิดว่ากำลังตุ๋นเห็ดของพวกมันอยู่ ทว่าตอนกินกลับไม่มีรสชาติ จึงร้องโวยว่าเห็ดบ้านี่ดูดี แต่กลับกินยากจะตายชัก จากนี้จะไม่กินอีกแล้ว
หมาป่าเดียวดายไม่สนใจพวกมัน เอาแต่กินซุปในชามจนหัวแทบจะทิ่มลงในชาม กินอย่างมีความสุข
กระรอกกับลิงเห็นแบบนั้นก็รีบลองชิมซุปเห็ดที่แท้จริงสักคำ จากนั้นยิ่งถอนตัวไม่ขึ้น กินซุปอย่างบ้าคลั่ง น่าเสียดายว่ากระรอกตัวใหญ่แค่นั้น พยายามกินก็กินไปได้เพียงสองช้อนก่อนนอนบนโต๊ะ กุมท้องใหญ่ไม่ยอมขยับ…ปากยังงึมงำว่า “อร่อยจัง…”
ฟางเจิ้งกับเด็กแดงเห็นแบบนั้นก็ยิ้มให้กัน ไม่ได้พูดอะไร แค่แอบสุขใจ
วันเวลาผ่านไปทีละวัน ใกล้จะผ่านเดือนห้าไปแล้ว
วันนี้หมาป่าเดียวดายวิ่งเข้ามา หย่อนก้นนั่งลงตรงหน้าฟางเจิ้ง จ้องมองเขาแบบไม่ขยับเขยื้อน
ฟางเจิ้งกลัดกลุ้มแล้ว “จิ้งฝ่า นายทำอะไร?”
“อาจารย์ ศิษย์ไม่ได้ลงเขามานานมากแล้ว” หมาป่าเดียวดายตอบ
ฟางเจิ้งงุนงง ก่อนจะ
