ถ้าอย่างนั้น นายอยู่บนเขาแล้วกัน ให้จิ้งเจินไปกับอาจารย์เถอะ” ฟางเจิ้งยิ้มตาหยี
หมาป่าเดียวดายได้ยินเข้าก็รีบโวยวาย “อาจารย์ ท่านทำแบบนี้ไม่ได้นะ…ฮือๆ…”
ฟางเจิ้งเห็นแล้วหัวเราะทันที เคาะหัวหมาป่าเดียวดายไปทีหนึ่ง “เอาล่ะ อย่าแสร้งร้อง ฟ้าผ่าเสียงดังขนาดนั้นไม่เห็นนายจะเสียน้ำตาสักหยด ไปเถอะ เราออกไปกัน”
หมาป่าเดียวดายได้ยินแบบนั้นก็รีบตามฟางเจิ้งไป ระหว่างทาง มันเดินไปพลาง เห็นใครก็ตะโกนเรียกไปพลาง “ศิษย์น้อง ศิษย์พี่จะตามอาจารย์ไปข้างนอกแล้ว”
แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือสายตามองค้อน…
เมื่อเข้าประตูไร้ลักษณ์อีกครั้ง ถึงอย่างไรก็เตรียมตัวมาอย่างเต็มที่แล้ว จึงรอการเปลี่ยนแปลงรอบๆ อย่างใจจดจ่อ จะไม่พลาดเสียงและภาพใดๆ เลย
ตอนนี้เอง เกิดเสียงดังขึ้นรอบๆ
ตึงๆๆ…
ราวกับว่ามีบางสิ่งตกลงบนพื้นส่งเสียงดังโครม ขณะเดียวกันมีภาพแตกร้าวตรงหน้าปรากฏ นั่นคือล้อรถ และยังมีเสียงดังสนั่นกับเสียงร้องโหยหวนดังมา
‘ไม่ใช่มั้ง ครั้งนี้เกินไปแล้ว ไม่มีแม้แต่เสียงคุยกันเลย?’ ฟางเจิ้งร้องโอดครวญในใจ แต่ก็จนปัญญา เงามืดตรงหน้าถอยไป เขาพบว่าตอนนี้ตัวเองมาอยู่ตรงประตูใหญ่ของเขตเล็กๆ แห่งหนึ่ง
เหมือนกับที่ผ่านๆ มา ปรากฏตัวอย่างกะทันหัน
