คิดในใจว่า ‘จบสิ้นแล้ว ไอ้สารเลวหัวโล้นนี่จะต้องสวดมนต์หนึ่งปีแน่…เฮ้อ มาเถอะ ขอแค่ไม่ตาย ปีหน้าข้าจะเป็นชายชาตรี!’
ฟางเจิ้งมองความดื้อรั้นที่เป็นประกายในดวงตาโตของเด็กแดง ปลงอนิจจังอยู่ในใจหลายครั้ง เด็กแดงก็ยังเป็นราชาปีศาจ ไม่ว่าปกติจะเสแสร้งบ้องแบ๊วอย่างไร แสร้งเชื่อฟังอย่างไร แต่ความจริงด้วยเนื้อแท้ของเขาก็ยังทำอะไรโดยไม่สนวิธีการ เพียงมุ่งแสวงผลลัพธ์ ไม่สนใจขั้นตอน แต่ฟางเจิ้งรู้ว่าเด็กแดงยังไม่ถึงขั้นช่วยไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ไปเรียกฝนเอง คงไม่ช่วยคนอื่นเอง เพียงแต่ว่านิสัยซึ่งบ่มเพาะมาจากช่วงชีวิตอันแสนยาวนานของเขาไม่อาจเปลี่ยนได้ในเวลาสั้นๆ ได้แต่ค่อยเป็นค่อยไป
ดังนั้นแล้วฟางเจิ้งจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์ขอถามนาย นายอยากวางยาอาจารย์ให้ตายจริงๆ หรือไม่รู้ว่าเห็ดมีพิษ?”
เด็กแดงตะลึงงัน นัยน์ตาขยับประกายวาวไม่แน่นิ่ง มองฟางเจิ้งพลางถามทีละคำ “อาจารย์ ถ้าข้าบอกว่าข้าไม่รู้ว่าเห็ดมีพิษ ท่านจะเชื่อหรือไม่?” ถามจบ เด็กแดงสำนึกเสียใจแล้ว อยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ ตนเข้าใจหลักการอย่างหนึ่งนานแล้ว ฟางเจิ้งไม่ใช่คนโง่แน่นอน! ตรงกันข้ามเขาฉลาดมาก เข้าใจเรื่องราวมากมาย ตนเชื่อว่าฟางเจิ้งจะต้องมองเข้าใจเรื่อ
