เด็กแดงที่นอนอยู่ข้างนอกอึ้งงัน ก่อนเกาหัวเดินออกมา อยากจะพยักหน้าตามจิตใต้สำนึก แม้ฟางเจิ้งจะเป็นเจ้าบ้าดวงซวย แต่เขาก็อยากได้อิสระมากกว่าจริงๆ ถ้าวางยาเจ้าสารเลวหัวล้านนี่ให้ตายได้ย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด แต่ว่าตอนที่เขาเห็นแววตาบริสุทธิ์ของกระรอก หมาป่าเดียวดาย และลิงที่มีความกระหายอยากแล้ว เด็กแดงพบว่าตนพ่นคำพูดตรงริมฝีปากออกไปไม่ได้!
ภาพวูบผ่านในความคิดเด็กแดงเป็นฉากๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ภาพกระรอกขี้งกมอบเมล็ดสนให้เขา ภาพเขาขโมยหน่อไม้ของลิงแต่กลับได้รอยยิ้มคืนมา ภาพของหมาป่าเดียวดายขี้เกียจที่ไม่ลงรอยเขามาตลอด แต่ตอนเขาจิตใจไม่ดี มันให้เขาขี่พาทะยานไปข้างนอก สุดท้ายเหนื่อยจนลิ้นห้อย น้ำลายฟูมปาก…
ตอนนี้ ฟางเจิ้งถามอีกครั้ง “จิ้งซิน นายจะแบ่งให้พวกเขากินซุปเห็ดของนายกับอาจารย์ไหม?”
เด็กแดงอ้าปาก สุดท้ายก็ส่ายหน้า “นี่คือซุปที่ข้าแสดงความกตัญญูต่ออาจารย์ คนอื่นดื่มจะไม่มีความหมาย แน่นอนว่าถ้าพวกศิษย์พี่อยากดื่ม ข้าจะไปเก็บเห็ดมาทำให้พวกเขาดื่มเอง”
“จริงเหรอ?” กระรอกผู้ใสซื่อร้องด้วยความตื่นเต้นทันที
ลิงหัวเราะเสียงดัง “ศิษย์น้องพูดแบบนี้ งั้นฉันจะอดใจไว้แล้วกัน”
หมาป่าเดียวดายสะบัดหน้า พูดด
