้วยท่าทีฉันไม่รับน้ำใจของนาย “ไม่ให้กินก็คือไม่ให้กินนี่ จะหาเหตุผลทำไม? แต่ฉันรอได้ ถึงตอนนั้นจะฝืนกินสักสองคำ ถือเป็นการให้เกียรตินาย”
เด็กแดงได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนมองฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งหัวเราะเบาๆ “ในเมื่อเป็นอย่างนั้น อาจารย์จะไม่เกรงใจแล้ว” พูดจบก็นั่งลงดื่มซุปเห็ดไปทีละอึก พร้อมกินเห็ดไปด้วย
เด็กแดงยืนมองภาพนี้ตรงปากประตู นัยน์ตามีประกายวาววับไม่แน่นิ่ง ราวกับกำลังตรึกตรองอะไรบางอย่าง และยังคล้ายมีบางสิ่งกำลังต่อสู้ดิ้นรน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ออกปากห้าม
ซุปหม้อนี้ไม่ถือว่าเยอะมาก ฟางเจิ้งคนเดียวจัดการได้ กินจนเกลี้ยง ไม่เหลือซุปสักหยด! เมื่อกินหมดแล้ว ฟางเจิ้งตบๆ ท้องแล้วพูดขึ้น “จิ้งซิน ออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนอาจารย์หน่อย”
ว่าจบ ฟางเจิ้งยืนขึ้นเดินออกไปข้างนอก เด็กแดงมีสีหน้ามึนงง เขาเป็นราชาปีศาจ ย่อมรู้อยู่แล้วว่าอะไรคือเห็ดพิษ อะไรไม่ใช่เห็ดพิษ เห็ดพิษเยอะขนาดนี้รวมอยู่ในหม้อเดียว เจ้าสารเลวหัวโล้นกลับไม่เป็นไร! นี่เป็นไปได้หรือ หรือว่าเห็ดพิษของโลกนี้จะอ่อนขนาดนั้นเลย? หรือการแสดงผลของพิษจะช้า?
ไม่ว่าเด็กแดงคิดอย่างไร ก็ยังเดินตามฟางเจิ้งไปอย่างว่าง่าย เจ้าลิงข้างหลังเก็
