งนี้อย่างแจ่มแจ้งเหมือนกัน
ฟางเจิ้งตบๆ หัวเด็กแดงแล้วพูดตอบ “นายคือศิษย์ของอาตมา ถ้าอาตมาไม่เชื่อคำพูดของศิษย์ แล้วใครจะเชื่อ? ไปเถอะ ไปเก็บเห็ดมาหน่อย เย็นวันนี้ตุ๋นซุปให้พวกศิษย์พี่นายกินสักหม้อ ไม่อย่างนั้นโรคใจแคบของพวกเขาน่าจะกำเริบอีก อาจารย์ไม่อยากให้พวกเขาคิดว่าอาจารย์ลำเอียง”
พูดจบฟางเจิ้งก็เดินไป ถือโอกาสเก็บเห็ดดอกหนึ่งบนพื้นขึ้นมาด้วย…
เด็กแดงมองแผ่นหลังของฟางเจิ้ง ตะลึงค้างกับที่ ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปแบบนี้? นี่มัน…ลวกเกินไปรึเปล่า…
เด็กแดงตามอยู่ข้างหลังฟางเจิ้ง เงียบมาตลอดทาง จนเมื่อฟางเจิ้งกำลังเก็บเห็ดดอกที่สาม ในที่สุดเด็กแดงก็หยุด พูดเสียงเบาว่า “อาจารย์ ความจริงแล้วข้าอยากวางยาพิษท่านให้ตาย…”
ฟางเจิ้งตัวสั่นเล็กน้อย หยุดอยู่กับที่ ก่อนจะตอบกลับเบาๆ “อ้อ”
จากนั้นฟางเจิ้งเก็บเห็ดต่อไป
เด็กแดงมองฟางเจิ้งด้วยสีหน้ามึนงง สารเลวหัวโล้นนี่ไม่ลงโทษเขา? ไม่สวดมนต์? กระทั่งไม่พูดสั่งสอนเขาด้วย? นี่ไม่ตรงกับหลักเหตุและผลเลย! ทว่ายิ่งฟางเจิ้งไม่พูดอะไร เด็กแดงยิ่งสับสน เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงสับสน มันคือการก้าวข้ามผ่านไปแบบคร่าวๆ ที่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจเหมือนกับในอดีต…ความรู้สึกนั้นทำให้เ
