ขารู้สึกแย่มาก เสียใจมาก มองแผ่นหลังฟางเจิ้งยังรู้สึกปวดใจนิดๆ…หรือว่าเขาจะทอดทิ้งเราแล้ว? ถึงขั้นขี้เกียจสั่งสอนเลย?
เด็กแดงไม่รู้ว่าทำไมตนถึงมีความคิดแบบนี้ แต่เขาจัดการความคิดนี้ไม่ได้ อีกทั้งยังรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หลายนาทีต่อมาก็ถึงจุดสูงสุด เด็กแดงทนไม่ไหวอีก พูดขึ้นว่า “อาจารย์ หรือว่าท่านไม่อยากตำหนิข้า ท่านไม่สวดมนต์สั่งสอนข้าหน่อยรึ?”
ในที่สุดฟางเจิ้งก็หยุดลง เอ่ยขึ้นเรียบๆ “ทำไมนายถึงคิดว่าอาจารย์ควรตำหนินาย? หรือควรจะสวดมนต์สั่งสอนล่ะ?”
“ข้าวางยาพิษท่านเลยนะ ข้าทำผิดแบบนั้นแล้ว ท่านกลับไม่สนใจไยดีเลย?” เด็กแดงร้อง
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้นพลันยิ้ม หมุนตัวกลับมามองเด็กแดงพลางหัวเราะเบาๆ ถามต่อว่า “วัตถุประสงค์ของการตำหนิหรือสวดมนต์สั่งสอนนายคืออะไร?”
“เอ่อ…” เด็กแดงตะลึงกับคำถามจริงๆ ไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไร
ฟางเจิ้งยิ้มกล่าว “ตำหนิก็ดี สั่งสอนก็ดี นั่นเพียงแค่ให้นายเข้าใจว่าทำผิดไปก็เท่านั้น ในเมื่อนายรู้แล้วว่าตนผิด ทำไมอาจารย์ต้องตำหนิ? ทำไมจะต้องสั่งสอน? นี่ไม่ใช่การสอนจระเข้ว่ายน้ำหรือ?”
“เอ่อ…” เด็กแดงตะลึงค้างอยู่กับที่อีกครั้ง
ฟางเจิ้งเงยหน้ามองฟ้าพลางเอ่ย “แน่นอน ถ้านายอยากฟังคำสวดมนต์ อา
