หลินอิ๋งคิดในใจ ‘มิน่าอายุแค่นี้ถึงเป็นหลวงจีน ที่แท้ก็สมองไม่ปกติ…น่าเสียดาย หน้าตาหล่อๆ แบบนี้เสียเปล่า ต้องขึ้นสวรรค์ถึงจะมีความยุติธรรมจริงๆ’
เซี่ยเหมิ่งคิดในใจเช่นกันว่า ‘คนโง่แบบนี้ มีโอกาสสูงที่จะไม่รู้ว่าหลินจื้อเฉิงไปไหน จะมาเสียเวลากับเขาไม่ได้ ต้องรีบไปหาต่อ ถ้าไม่ไหวจริงๆ คงได้แต่ลงเขาไปแจ้งความแล้ว…’
หลินเหล่ยยิ้ม คิดในใจว่า ‘โง่จริงๆ!’ ก่อนจะเอ่ยต่อ “ตรงไปตรงมาดี ผมชอบคนตรงไปตรงมา จะใช้วิธีไหน? ท่านว่ามาเลย!”
ฟางเจิ้งยิ้ม “ประสกแก้มัดเขาวางไว้บนพื้น ที่เหลืออาตมาจัดการเอง”
“แก้เชือก? ถ้ามันหนีจะทำยังไง?” หลินเหล่ยไม่วางใจ
“ประสกผูกเชือกไว้ที่ตัวเขาได้” ฟางเจิ้งพูด
หลินเหล่ยพยักหน้าทำตาม เซี่ยเหมิ่งกับหลินอิ๋งมองอยู่ ไม่ได้ห้าม
หลินจื้อเฉิงถูกหลินเหล่ยวางลงบนพื้น เขาที่หนีตายมาเมื่อครู่ได้ยินคำสนทนาระหว่างฟางเจิ้งกับหลินเหล่ยชัดเจน เขารู้ดีว่าถ้าทำเสียเรื่องตอนนี้ หลวงจีนจะเสียหน้าที่สุด แต่เขาจะเสียชีวิต! เขาไม่อยากตาย ดังนั้นหลินจื้อเฉิงเลยวิ่งไปอยู่หน้าฟางเจิ้ง คุกเข่าลงโคกหัวไม่หยุด ร้องไห้โฮ พูดอ้อนวอนว่า “ไต้ซือ ผมผิดไปแล้ว ขอร้องล่ะ เปลี่ยนผมกลับทีเถอะ”
เห็นดังนั้นหลินเห
