หลินอิ๋งรำคาญจริงๆ แล้ว
ตอนนี้เอง เซี่ยเหมิ่งเงยหน้ามองฟางเจิ้ง ยกยิ้มมุมปากเบาๆ “หลินเหล่ย ถ้าย่างนกมังกรบินจะเสียของเอา ตุ๋นถึงจะอร่อยกว่า เนื้อสัมผัสสดอร่อย นุ่มลื่น เนื้อพวกนั้นที่นายกินเวลาปกติเทียบไม่ได้เลย”
หลินเหล่ยได้ยินแล้วก็พลันถอดกระเป๋าเป้ลงมา หยิบหม้อเรียบง่ายออกมาใบหนึ่ง พูดยิ้มๆ ว่า “ดีที่ผมเอามาครบเลย ฮ่าๆ…”
หลินเหล่ยไม่ได้รู้สึกกับหลินจื้อเฉิงลึกซึ้งขนาดนั้น ถึงจะเป็นพี่น้องกัน แต่ห่างกันสิบกว่าปี เดิมทีก็มีช่องว่างระหว่างวัยอยู่แล้ว หลินจื้อเฉิงโตขึ้นแล้ว มักจะชอบใช้น้ำเสียงกับแววตาของพี่ใหญ่มองเขา จับผิดข้อบกพร่องทั้งวัน สั่งสอนทุกวัน เขาอยู่ในวัยต่อต้านย่อมไม่พอใจอยู่ภายในนานแล้ว แต่จนใจว่าหลินจื้อเฉิงเป็นพี่ชายที่มือหนักเกินไป เขาแย้งไม่ได้ ได้แต่ฟังเท่านั้น…
เวลานี้หลินจื้อเฉิงไม่รู้หายไปไหน เขาไม่ร้อนใจเลย อย่างน้อยก็ไม่ร้อนใจเท่าหลินอิ๋ง ดังนั้นพอเห็นนกมังกรบิน เขาจึงไม่รีบร้อนไปหาหลินจื้อเฉิงแต่จะจับนกมังกรบิน เหตุผลคือจะให้เป็นของขวัญหลินจื้อเฉิง แต่เมื่อผ่านมาครู่หนึ่งก็เผยสันดานเดิม เขาแค่อยากกินเองก็เท่านั้น
ไม่สนว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร เขาเอาน้ำล้างหม้อ
