ังนั้น ก็อยากตบหน้าตัวเองสักสองทีจริงๆ! ตามนิสัยของหลินเหล่ยเมื่อก่อน จะต้องปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน แต่ว่าตอนนี้…พอผ่านการค่อยๆ ล้างสมองจากเขามาร่วมเดือน หลินเหล่ยเหมือนจะอยากเป็นชายชาตรีจริงๆ! เคยได้ยินแต่ว่าย้ายหินแล้วหล่นใส่เท้าตัวเอง แต่ไม่เคยเห็นหล่นใส่แรงขนาดนี้ นี่คือจังหวะที่จะหล่นทับกันถึงตายเลย!
ขณะนี้ หลินจื้อเฉิงสำนึกเสียใจจริงๆ แล้ว เสียใจที่สอนสั่งหลินเหล่ยเรื่องพวกนี้ เขาได้แต่หวังพึ่งหลินอิ๋งแล้ว หวังว่าน้องสาวที่มีใจรักเอ่อล้นจะคุมหลินเหล่ยได้ จึงใช้แววตาน่าสงสารมองหลินอิ๋ง ตอนนี้หลินจื้อเฉิงรู้สึกจนปัญญา ไร้ที่พึ่ง หวาดกลัว และกระหายที่จะมีชีวิตรอดจริงๆ! เมื่อก่อนเขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน!
ทว่าตอนนี้หลินอิ๋งร้อนใจมากเช่นกัน หลินจื้อเฉิงเป็นตายอย่างไรไม่รู้ เซี่ยเหมิ่งก็ไม่ไปไหนอีก หลวงจีนที่อาจจะรู้ว่าหลินจื้อเฉิงเป็นตายอย่างไรก็นั่งฌานแน่นิ่ง ด้วยความร้อนใจ เธอจะมีอารมณ์ไปต่อว่าหลินเหล่ยที่ไหน?
ฉะนั้นหลินเหล่ยเลยถามหลินอิ๋งอีกครั้ง “หลินอิ๋ง ถึงยังไงก็ไม่มีอะไรทำ ไก่นี่ก็ดื้อซะด้วย ถือมันไว้เหนื่อยเปล่าๆ ฉันย่างมันดีไหม?”
“รู้จักแต่กิน! ตามสบายเลย อยากกินก็กิน!”
