ประณามภูตผีน้อยตนที่ถือแส้
ภูตผีน้อยชำเลืองมองเขาอย่างไม่แยแสทีหนึ่งพลางว่า “ข้าเพียงแค่บอกเจ้าว่าปีนขึ้นไปได้ก็จะได้ออกไป แต่ข้าไม่ได้บอกว่าข้าห้ามตีร่างเจ้าให้แหลก?”
“ถะ…ถ้าแกจะทำแบบนี้ ใครจะไปปีนได้วะ” เหลียงเฉิงหู่ร้องโวยด้วยความโกรธแค้น “ฉันจะยื่นฟ้องแก!”
“ยื่นฟ้อง?” ภูตผีน้อยมองภูตผีตัวใหญ่
ผีตัวใหญ่ยกเท้าถีบไปทีหนึ่ง เหลียงเฉิงหู่ร้องโหยหวนขณะถูกถีบลอยไปตกลงบนเส้นทางดาบ และถูกหั่นเป็นเศษเนื้อบนพื้น
เขากลับมาเกิดใหม่
ผีน้อยกล่าว “ยื่นฟ้องรึ…ฮี่ๆ เราสองพี่น้องเป็นผู้เฝ้านรกภูเขาดาบนี่ พวกเราเป็นคนคุมกฎทุกอย่าง! แน่นอน ขึ้นถึงยอดเขาจะได้ออกจากที่นี่เป็นกฎของท่านมัจจุราช พวกเราเปลี่ยนไม่ได้ แต่ถ้าไม่ชอบใคร จะเฆี่ยนมันก็ไม่ใช่ปัญหา เอาล่ะ อย่าพูดมาก เจ้าจะเดินต่อไปหรือให้พวกข้าส่งเจ้าอีกรอบ?”
เหลียงเฉิงหู่มองภูตผีตัวเล็กใหญ่ที่ไม่มีเหตุผลเลย สีหน้าคับอกคับใจ แต่สถานภาพอีกฝ่ายเหนือกว่า เขาจะทำอะไรได้? ทางรอดเดียวคือปีนภูเขาดาบ ไม่เดินทางนี้ก็ต้องทรมานไม่มีวันจบสิ้น!
สุดท้ายเหลียงเฉิงหู่ก็ยังเดินไป ความทรงจำเหล่านั้นเริ่มใหม่อีกครั้ง ความเจ็บปวดเหมือนจะมากกว่าเดิม! แต่ความแน่วแน่ของเหลี
