ยงเฉิงหู่น่ากลัวจริงๆ เขาใกล้จะปีนถึงยอดเขาอีกครั้งแล้ว!
ทว่า มีเท้าใหญ่ข้างหนึ่งปะทะเข้าหน้า ถีบเหลียงเฉิงหู่ดังโครม ตกลงไปกลายเป็นเศษเนื้อ…
“ขอร้องพวกแกล่ะ อย่าแกล้งฉันอีกเลย ทำยังไงถึงจะปล่อยฉันออกไป?” เหลียงเฉิงหู่ร้องขึ้นมา
“เรื่องนี้พวกเราบอกไม่ได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเจ้า…” ภูตผีน้อยสะบัดแส้พลางหัวเราะร่า
เพียะ!
“โอ๊ยๆๆ…” เหลียงเฉิงหู่เจ็บจนกระโดดไปๆ มาๆ และกระโดดเข้าไปในเส้นทางดาบ พอเจ็บเท้าก็กลิ้งตัว กลายเป็นเศษเนื้ออีก…
เมื่อเกิดใหม่อีก เหลียงเฉิงหู่ว่าง่ายแล้ว ไม่บ่น แต่ยกเท้าเดินไป
ทว่าก็เจ็บกว่าเดิม ความทรงจำฉายซ้ำรุนแรงยิ่งขึ้น เขาเดินไปได้ครึ่งทางก็ทนไม่ไหว ล้มลงกับพื้น ตาย!
เกิดใหม่ ตายอีกครั้ง มิหนำซ้ำเหลียงเฉิงหู่ยังพบเรื่องที่น่าสิ้นหวังคือระยะทางที่เขาปีนได้สั้นลงเรื่อยๆ…เขามองไม่เห็นความหวังแล้ว
ดั่งภาษิตที่ว่าเวลาคนใกล้ตายมักจะพูดความในใจ พูดแต่สิ่งดีๆ ท่ามกลางความสิ้นหวัง ในที่สุดเหลียงเฉิงหู่ก็เรียนรู้ที่จะตรึกตรอง เรียนรู้การสำนึก เรียนรู้การมองอดีตอย่างจริงจัง…
ตายทุกครั้งจะได้รับมาหนึ่งครั้ง จะได้สำนึกเสียใจครั้งหนึ่ง กลิ่นอายบาปกรรม ความเคียดแค้น และแรงกรรมในตัวเขาเริ่
