มหายไปอย่างช้าๆ
ไม่รู้ว่าเดินไปกี่ครั้ง สำนึกเสียใจมานานเท่าไร สุดท้ายเหลียงเฉิงหู่คุกเข่าอยู่บนภูเขาดาบ เดินหนึ่งก้าวคุกเข่าน้อมคำนับหนึ่งครั้ง ตายมาไม่รู้กี่ครั้ง เกิดใหม่ก็ไม่รู้กี่ครั้ง ตอนที่เขาได้ยืนบนยอดเขาอีกที เขาหันกลับไปมอง เห็นภูตผีน้อยใหญ่ไม่มีเวลามาสนใจเขา กำลังทรมานวิญญาณดวงซวยอีกดวง เหลียงเฉิงหู่ไม่ได้พูดอะไร แต่โค้งคำนับก่อนเดินเข้าไปในประตูใหญ่ข้างหลัง พริบตานั้นเขารู้สึกแต่เบาสบายไปทั้งตัว เหมือนชดใช้หนี้ทั้งชีวิตหมดสิ้นแล้ว
แต่เขารู้ว่านี่เป็นเพียงการเริ่มต้นของการชดใช้หนี้เท่านั้น! หนี้เยอะขนาดนั้น เขาจะชดใช้หมดหรือ?
“อมิตาพุทธ” ตอนนี้เอง เสียงสวดนามพุทธองค์ดังขึ้น
แสงแห่งพุทธสายหนึ่งสว่างขึ้นตรงหน้าเหลียงเฉิงหู่ กล่าวให้ถูกต้องคือแสงตะวันสายหนึ่ง เป็นแสงตะวันที่ไม่ได้เห็นมานาน เขาราวกับไม่ได้เห็นแสงตะวันมานานแสนกว่าปีแล้ว…
