หลินอิ๋งกล่าว “พี่ นี่มัน…โหดไปรึเปล่า กระต่ายน้อยทั้งนั้นเลย…”
“กระต่ายใหญ่กระต่ายน้อยอะไร พอพวกมันโตแล้ว พวกเราก็ต้องจับไม่ใช่เหรอ มันเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น” พูดถึงตรงนี้ หลินจื่อพูดกับหลินเหล่ยผู้เป็นน้องชาย “น้องพี่ พี่จะบอกให้ ถึงโลกข้างนอกจะต่างกับในป่า แต่กฎเหมือนกัน ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ไม่มีความอบอุ่นหรือคุณธรรมอะไรทั้งนั้น อยากมีชีวิตดี อยากได้อะไร ก็ต้องพึ่งศักยภาพ! นายแกร่งกว่าคนอื่น ก็จะได้รับทรัพยากรมากกว่าคนอื่น มีอำนาจสั่งการก็มีทุกอย่าง กลับกัน ถ้านายเป็นแม่กระต่ายนี่ ดูเป็นครอบครัวที่รักใคร่กันดี แต่พรุ่งนี้ก็ตายในปากหมาแล้ว”
“พี่! พี่พูดอะไรเนี่ย ใครเขาสอนแบบพี่กัน” หลินอิ๋งโกรธจนกระทืบเท้า
หลินจื่อหัวเราะเบาๆ “เอาล่ะๆๆ น้องอิ๋งบ้านเราเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว รู้จักมารยาทแล้ว พี่ไม่พูดแล้วโอเคไหม?” จากนั้นกดเสียงต่ำพูดเบาๆ ข้างหูหลินเหล่ยว่า “น้องพี่ ผู้ชายน่ะ ใจอ่อนเกินไปไม่ได้ ในกระเป๋านายมีมีดอยู่ วันนี้นายจะเป็นคนเชือดกระต่ายนี่”
หลินเหล่ยได้ยินดังนั้นก็ตกใจสะดุ้ง จะให้เขาเชือด? แม้แต่มดเขายังไม่เคยจงใจเหยียบเลย! จะให้ฆ่ากระต่ายตัวใหญ่แบบนี้? เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความ
