“ศิษย์ก็รู้ หมูป่าเป็นภัยต่อชาวบ้านไม่น้อย ทุกคนเลยเข้าป่าไปล่าหมูป่า พวกชาวบ้านต่างปิดตาข้างเดียว แต่คนที่เอาปืนเข้าป่าไม่เหมือนกัน นี่มันผิดกฎหมายแล้ว” ฟางเจิ้งตอบ
พอเด็กแดงได้ยินว่าปืนประดิษฐ์ก็คือปืน นัยน์ตาเขาขยับประกายวาว “ข้าเคยเห็นปืนในมือถือ แต่ไม่เคยสัมผัส…ปืนประดิษฐ์ร้ายกาจมากหรือ?”
“ยิงนกอะไรพวกนี้ไม่ใช่ปัญหา” ฟางเจิ้งตอบ
เด็กแดงพลันมองค้อน “นั่นไม่ใช่กระบองก่อไฟหรอกรึ?”
“แต่ในระยะใกล้ กระสุนเหล็กหรือลูกปืนก็ยังมีอานุภาพมาก จะให้พวกเขาถือปืนเพ่นพ่านในป่าเขาไม่ได้ มันอันตรายเกินไป” ฟางเจิ้งพูดจบก็ตบๆ หัวหมูป่าพลางว่า “นายบาดเจ็บจากที่ไหน?”
หมูป่าพลันมองไปทางขวา ฟางเจิ้งพยักหน้าให้ “ตอนนี้ถ้าให้นายพากลับไป จะพาไปถูกไหม?”
หมูป่ารีบพยักหน้า ก่อนจะส่ายหน้าอีก “คนพวกนี้มีของอย่างหนึ่ง ทำให้พวกหมูตกใจมาก”
ฟางเจิ้งพูด “ไม่เป็นไร มีพวกเราอยู่ไม่เป็นไรหรอก พาพวกเราไปเถอะ”
ตอนนี้เอง เจ้ากระรอกโผล่หัวมาจากในอกเสื้อฟางเจิ้ง บอกว่า “อาจารย์ ทางนั้น พวกเขามีตะบองสีดำยาวมาก ร้ายกาจมากด้วย”
ฟางเจิ้งพูดเบาๆ “ร้ายกาจกว่านี้จะร้ายกว่าศิษย์น้องนายได้เหรอ ร้ายกว่าอาจารย์นายได้เหรอ?”
เจ้าตัวน้อยคา
