ดการณ์อยู่สักครู่ จากนั้นโบกหมัดบอก “ต่อยพวกเขา! พวกเขาเลวมากเกินไป! ศิษย์น้องสี่ ซัดพวกเขาเลย!”
ฟางเจิ้งโขกหัวเจ้าตัวเล็กไปทีหนึ่ง มันเจ็บจนหดหัวกลับไปทันที ไม่กล้าร้องตะโกนอีก
ขณะเดียวกัน ห้าคนที่กำลังเดินหน้าเข้าไปในป่าเขาเดินห่างออกไปไกลเรื่อยๆ ป่าไม้แน่นขนัดมากขึ้น หนุ่มวัยรุ่นที่มากับหลินจื่อถามอย่างกังวลเล็กน้อย “พี่หลิน นี่ป่าลึกแล้วใช่ไหม จะมีหมีรึเปล่า”
“หมีกับป้าแกสิ ที่นี่แค่รอบนอกภูเขาทงเทียน เพียงแต่ที่นี่รักษาสภาพแวดล้อมไว้ดีก็เท่านั้น เลยให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในป่าลึก ป่าลึกจริงๆ น่ะ ต่อให้เป็นฉันก็ยังไม่กล้าเข้าไปเลย ส่วนหมี…ถ้าเจอจริงๆ ห้ามใครส่งเสียง จะต้องฟังคำสั่งฉันทุกอย่างรู้ไหม? หลินเหล่ย ถ้าแกกลัวก็กลับไปก่อน” เหล่าเหลียงทำเสียงหึๆ
หลินเหล่ยได้ยินแบบนั้นพลันหน้าแดง รีบร้องโวยว่า “ใครกลัว? ผมแค่ถามดูหรอก…”
“มีแต่คนบอกว่าในป่าเขาหมูป่าร้ายกว่าหมี พวกเราเอาชนะหมูป่ามาแล้ว ยังจะกลัวหมีอีกเหรอ?” หลินอิ๋งที่พูดน้อยมากถามด้วยความประหลาดใจ
“ที่เราเจอก่อนหน้านี้แค่หมูป่าหนักสองร้อยกว่าชั่ง ยังไม่นับว่าเป็นหมูป่าตัวใหญ่ อีกอย่างหมูป่าไม่รู้เรื่องอะไรหรอก มันไม่ค่อย
