อยากสู้กับเรา พอเจอหน้าก็วิ่งหนีแล้ว พูดจริงๆ นะ หลายปีมานี้ฉันไม่เคยเจอหมูหายากแบบนั้นเลย…หมูป่าที่เจอเมื่อก่อนต่างก้มหน้าพุ่งเข้ามา ดุร้ายมาก” เหล่าเหลียงกล่าว
ผู้ชายคนสุดท้ายเป็นชายหน้าเหลี่ยมที่เงียบพูดน้อย เขาแบกธนูคอมพาวน์ดคันหนึ่ง ตรงขามัดมีดสองคมไว้หนึ่งเล่ม ดูโหดร้ายอยู่นิดๆ
หลินจื่อพลันพูดกับผู้ชายคนนี้ “มีพี่เซี่ยอยู่ นายจะกลัวอะไร! ถ้ามีหมีจริงๆ เย็นนี้พวกเราจะกินอุ้งตีนหมี หนังหมีก็เอาไปขายได้ราคาดีด้วย”
พอได้ยินหลินจื่อพูดอย่างมั่นใจเต็มสิบ เด็กหนุ่มหลินเหล่ยก็เชื่อใจ กระทั่งกระตือรือร้นอยากลองบ้าง
เหล่าเหลียงชำเลืองมองเซี่ยเหมิ่งทีหนึ่ง นัยน์ตาฉายแววเหยียดหยาม ในใจคิดอะไร เดาว่าคงมีแต่เขาที่รู้แน่ชัด
ขณะกำลังเดินอยู่นี้ เซี่ยเหมิ่งพลันเอ่ยขึ้น “ข้างหน้ามีเสียงน้ำ”
เหล่าเหลียงกลับตอบโดยไม่คิดอย่างนั้น “ข้างหน้ามีน้ำตกเล็ก มีน้ำไม่มาก แต่ตรงนั้นเป็นจุดที่สัตว์ชอบมารวมตัวกันจริงๆ ไปเถอะ หวังว่าเราจะดวงดีได้เจออะไรสนุกๆ”
หลินจื่อว่า “เหล่าเหลียงสมกับเป็นแผนที่ที่มีชีวิตเลย เก่งมาก”
เหล่าเหลียงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เขาชอบความรู้สึกแบบนี้ ถ้าไปเมือง เขาจะเป็นคนที่เชย
