ที่สุด แต่ถ้าอยู่ในภูเขาใหญ่ เขาคือราชา! ไม่ว่าคุณมีฐานะอะไร มีภูมิหลังอะไร ถ้าไม่มีเขาก็ลำบาก จะพูดอะไรกับเขาก็ต้องระวังหน่อย
เห็นดังนั้น หลินจื่อก็ยิ้มๆ เช่นกัน ทว่าในใจคิดอย่างไรก็มีแค่เขาเท่านั้นที่รู้
ตอนนี้เอง สุนัขล่าเนื้อสองตัวพลันคำรามเสียงต่ำ มีร่างสีเทาร่างหนึ่งวูบผ่านอยู่ไกลๆ เหล่าเหลียงยิ้มเอ่ย “มื้อกลางวันมาแล้ว ไป ไปจับมา!”
ระหว่างพูดอยู่นี้ สุนัขล่าเนื้อสองตัวพุ่งออกไป ไม่นานก็คาบกระต่ายป่าตัวหนึ่งวิ่งกลับมา
เห็นได้ชัดว่าหลินเหล่ยเพิ่งเคยเห็นการล่าสัตว์เป็นครั้งแรก ดูตื่นตามาก มองกระต่ายป่าในปากสุนัขล่าเนื้อพลางกล่าวว่า “น่าเสียดายที่มันตายแล้ว”
“ยังไม่ตาย” เหล่าเหลียงเอ่ยจบก็เดินเข้าไป คว้าหูกระต่ายไว้ ทุกคนเข้ามาดูใกล้ๆ เป็นอย่างที่คิดไว้ กระต่ายไม่ได้รับบาดเจ็บ ยังคงมีชีวิตอยู่
“เหล่าเหลียง หมานายโคตรเก่งเลย!” หลินจื่อพูดอย่างตกใจ เขาเคยเห็นสุนัขล่าเนื้อมาไม่น้อย สุนัขล่าเนื้อส่วนใหญ่พุ่งเข้าไปแล้วจะฟัดเหยื่อจนตายค่อยเอากลับมา แต่หมาของเหล่าเหลียงรู้วิธีการจับเป็น!
เซี่ยเหมิ่งพูดเช่นกันว่า “ไม่เลวจริง ทั้งที่เป็นแค่หมาบ้านสองตัว”
“แต่ต่อให้นายมีหมาพันธุ์ธิเบตัน
