มาสทิฟฟ์สองตัว ก็คงสอนให้เป็นหมาดีเชื่อฟังแบบนี้ไม่ได้หรอก” เหล่าเหลียงตอกกลับโดยพลัน สุนัขสองตัวนี้เป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีของเขา ยอมให้คนอื่นมาว่าพวกมันไม่ดีไม่ได้
เซี่ยเหมิ่งก็ไม่คิดจะเถียงกลับ แต่เอ่ยต่อว่า “ทางนั้นเหมือนจะมีการเคลื่อนไหว หมานายมองทางนั้นตลอดเลย”
“ไปเถอะ น่าจะมีลูกกระต่ายสักรัง” เหล่าเหลียงเข้าใจสุนัขของตัวเองที่สุด
“เหล่าเหลียง พูดแบบนี้แสดงว่านี่คือแม่กระต่าย? ถ้าพวกเราจับมันแล้ว ลูกกระต่ายจะทำยังไง” หลินอิ๋งอดถามไม่ได้
“ดูว่าตัวใหญ่แค่ไหน ถ้าใหญ่พอจะจับกลับไปกิน ถ้าเล็กเกินไปก็เอาเลี้ยงหมา” เหล่าเหลียงตอบอย่างไม่เห็นด้วย
หลินอิ๋งขมวดคิ้วขึ้น บอกว่า “นี่…มันไม่ค่อยจะดีมั้ง”
“มีอะไรไม่ดี ในป่าเขาฉันคือราชา ฉันอยากกินอะไรต้องได้กิน!” เหล่าเหลียงพูดอย่างโอหัง
เซี่ยเหมิ่งเอ่ย “สัตว์ล้วนต่อสู้กันเอง ผู้เหมาะจะมีชีวิตจะถูกเลือกให้อยู่ แต่ก็ปล่อยสัตว์ในช่วงให้นมไปเถอะ นายทำแบบนี้มันจะสูญพันธุ์เอาได้”
เหล่าเหลียงโต้ตอบอย่างไม่พอใจ “หลินจื่อ ฉันเห็นแก่ที่นายเป็นแขกเก่าแก่นะ ถึงมาร่วมงานด้วย ถ้าเพื่อนนายเป็นแบบนี้ พวกเราคงไปต่อกันไม่ได้”
หลินจื่อรีบดึงเซี่ยเหมิ่งกับหลิน
