อิ๋งไว้ “เหล่าเซี่ย น้องพี่ พูดให้น้อยๆ หน่อย ที่นี่เป็นกลางภูเขา ก็ต้องมีกระต่ายชนิดนี้อยู่แล้ว ทำไมต้องหมดสนุกเพราะกระต่ายรังเดียวด้วย เหล่าเหลียง นายอย่าสนใจเลย พวกเราไปต่อกันเถอะ”
เหล่าเหลียงเห็นหลินจื่อพูดแบบนี้ สีหน้าถึงดีขึ้นมาไม่น้อย เดินตามสุนัขไป ไม่นานก็ได้ยินเหล่าเหลียงตะโกนว่า “รังลูกกระต่าย ไม่มีเนื้อ ให้หมากิน!”
จากนั้นจึงได้ยินเสียงเห่าของสุนัขระลอกหนึ่ง…
หลินอิ๋งปิดหน้าหมุนตัวไป ขณะเดียวกันยังพูดด้วยความโกรธอยู่บ้าง “พี่ นี่มันโหดร้ายไปรึเปล่า พี่ไม่ทำอะไรหน่อยเหรอ”
หลินจื่อฝืนยิ้ม “เธอคิดว่าให้เงินเขาห้าร้อยหยวนแล้วจะเป็นเถ้าแก่เขาจริงๆ เหรอ ไอ้บ้านี่นิสัยแปลกๆ พี่จะกินข้าวยังต้องพึ่งพาเขาเลย บนเขายังมีนายพรานลักลอบล่าสัตว์ไม่น้อย แต่พวกนั้นเป็นนายพรานที่ยึดวิถีเก่า ไม่ขึ้นเขาในฤดูใบไม้ผลิ ไม่ล่าสัตว์เกินสามตัว มีกฎเป็นกอง ทุกปีจะรับคนล่าน้อยมาก มีแค่เหล่าเหลียงที่ไม่สนใจอะไรเลย ธุรกิจส่วนใหญ่ของครอบครัวเราก็มาจากเขา เขาถึงได้เป็นเทพแห่งโชคลาภไงล่ะ…ครั้งนี้พาพวกเธอมาด้วยจะได้เปิดหูเปิดตา ได้เห็นโลกก็เท่านั้น เอาเถอะ คราวหลังอย่าไปเถียงเขา แค่ดูก็พอ”
