หวาดผวาของกระต่ายแล้ว หลินอิ๋งเอ่ยขึ้น “พี่…เอ่อ…ให้พี่เซี่ยเหมิ่งจัดการเถอะ”
เซี่ยเหมิ่งพูด “ฉันเองดีกว่า”
หลินจื่อว่า “อุตส่าห์เห็นว่านายมีการพัฒนาบ้าง แค่ฆ่ากระต่ายเองจะเป็นไร ตอนเจอหมูป่าตัวใหญ่ก็ไม่เห็นนายกลัวแบบนี้เลย นายไม่ตื่นเต้นหรอกเรอะ?”
หลินเหล่ยก้มหน้าลง “พี่ มันไม่เหมือนกัน”
“พอๆๆ…นายนี่มันไร้ประโยชน์ ให้เหล่าเหมิ่งจัดการแล้วกัน” หลินจื่อส่งกระต่ายให้เซี่ยเหมิ่ง
เซี่ยเหมิ่งพยักหน้า รับกระต่ายไปแล้วผูกไว้ที่เอว
ในตอนนี้เอง เหล่าเหลียงกลับมา พาสุนัขสองตัวมาด้วย ตรงปากของสุนัขสองตัวเปื้อนเลือด เจ้าสองที่เดิมทีดูซื่อๆ พลันโหดเหี้ยมขึ้น มองจนหลินเหล่ยกับหลินอิ๋งกลัวนิดๆ ไม่กล้าหยอกล้อตามอำเภอใจอีก
เหล่าเหลียงไม่สนใจพวกเขาเช่นกัน แต่พูดว่า “เอาล่ะ หมาสองตัวนี้กินกระต่ายอิ่มแล้ว อีกเดี๋ยวคงจะมีแรงล่าสัตว์กว่าเดิม ไปเถอะ ไปเสี่ยงดวงที่น้ำตกข้างหน้ากัน เดี๋ยวถือโอกาสทำกระต่ายนี่ไปด้วยเลย กระต่ายเพิ่งคลอดมีเนื้ออ้วนมาก เอามาย่างกินอร่อยกำลังดี”
พูดจบ เหล่าเหลียงพาทุกคนออกเดินทางอีกครั้ง
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าสองคนในกลุ่มเกิดอาการอยากอาเจียนนิดๆ แล้ว…
ผ่านไปไม่นาน ฟางเจิ้งปรากฏตัว
