ที่นี่ เพียงแต่หมูป่าตัวนั้นไม่อยู่แล้ว หาจุดที่หมูป่าบาดเจ็บพบ นั่นคือขีดจำกัดความทรงจำของมันแล้ว พอทำให้มันนึกถึงกลิ่นของศัตรูอีกและตามหา เจ้านั่นก็แยกแยะอะไรไม่ได้เลย ด้วยความจำใจ ฟางเจิ้งได้แต่ให้มันไสหัวไปซะ…
ขณะนี้เอง สิ่งที่ฟางเจิ้งแปลกใจคือกระรอกที่อาศัยความน่ารักเอาตัวรอดไปวันๆ มาตลอดกลับเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสะกดรอย ภายใต้การชี้นำของมัน ไม่นานก็หาที่นี่เจอ
“อาจารย์ ที่นี่มีกลิ่นคาวเลือด” เด็กแดงเอ่ยพลางมองไกลออกไป
ฟางเจิ้งว่า “เข้าไปดูหน่อย”
เดินตามกลิ่นไปไม่นาน ฟางเจิ้งเจอโพรงถูกขุดแห่งหนึ่ง ข้างๆ เป็นเศษเนื้อเล็กๆ กระจายเกลื่อนไปหมด และยังมีเลือดด้วย…
“ตรงนี้น่าจะเป็นรังกระต่าย แต่ถูกอะไรบางอย่างขุดออกมา ลูกกระต่ายข้างในถูกกินหมดแล้ว ภาษิตว่ากระต่ายมีวิธีการซ่อนตัวมากมาย กระต่ายหนีไม่รอด มีโอกาสสูงมากที่มันยังเล็กเกินไป หากไม่ใช่ว่ายังวิ่งไม่ได้ ก็วิ่งไม่เร็ว” เด็กแดงนั่งยองลง พิจารณาครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น
ฟางเจิ้งกล่าว “พวกชาวบ้านมีธรรมเนียมอย่างหนึ่ง ต่อให้ขึ้นเขามาทำอาหารป่า ก็ไม่เคยลงมือกับสัตว์ที่ตั้งท้องหรือกำลังให้นมลูก ดูท่าพวกที่ขึ้นเขามาครั้งนี้จะไม่ใช่คนดี!”
“อาจารย์ ไม่อย่างนั้นก
