ได้ มันร้องโหยหวนพลางถีบขา น้ำตาแทบไหลกลายเป็นแม่น้ำซีหู…บนหน้าผากยังมีก้อนกลมๆ ปูดออกมาสองลูก ใช้เท้าคิดก็รู้ว่าได้มาจากไหน
“อาจารย์ พากลับมาแล้ว เจ้านี่ไม่เชื่อฟังกันเลย” เด็กแดงโยนหมูป่าไปบนพื้น ปรบมือเล็กๆ เอ่ย
หมูป่านี่ก็ฉลาดเหมือนกัน รู้ว่าหนีไม่ได้เลยไม่หนี แต่นอนหมอบตัวสั่นอยู่บนพื้น ก้นกระดกขึ้นสูง มันจำได้ว่าครั้งก่อนก็นอนหมอบแบบนี้ และรอดจากมือราชาปีศาจน้อยนี่ไปได้ ครั้งนี้ก็ยังนอนหมอบแบบเดิม น่าจะไม่เป็นอะไร…
ฟางเจิ้งเห็นท่าทางหมูป่านี่แล้วก็พูดไม่ออก เดินเข้าไปตบๆ หัวมันพลางว่า “อมิตาพุทธ นายลุกขึ้นมาเถอะ”
หมูป่ามองเด็กแดงอย่างเจ้าเล่ห์ เทียบกับคนหัวโล้นตรงหน้านี้แล้ว มันกลัวเจ้าคนมีผมมากกว่า…
เด็กแดงตบมันไปทีหนึ่ง “นี่คืออาจารย์ข้า!”
หมูป่าถามอย่างน่าสงสาร “อาจารย์คืออะไร?”
เด็กแดงเงยหน้ามองฟ้า ตอบไปว่า “อาจารย์ ข้าต้องการมีดเชือดหมู”
หมูป่าตัวสั่นงันงก รู้ไหมว่าอาจารย์คืออะไรไม่สำคัญแล้ว มันรู้แค่ว่าเจ้าหัวโล้นนี่เจ๋งกว่าก็พอ! บางทีเจ้าหัวโล้นอาจจะเป็นราชาของราชาปีศาจน้อยนี่! ในฝูงหมูป่าก็มีจ่าฝูงหมูป่าเช่นกัน นี่น่าจะเป็นราชาหัวโล้น ดังนั้นแล้วหมูป่าเลยมองฟางเจิ้งอย่า
