คิดถึงตรงนี้ เฉาชั่นพลันหมุนตัววิ่งกลับไป แต่ข้างนอกจะยังมีร่างเงาของฟางเจิ้งอีกหรือ?
เฉาชั่นมองฟ้าก่อนมองเหมือง สีกลิ่นอายแห่งความตายที่หนักหน่วงก่อนนี้เริ่มสลายไป เขายิ้มเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น “ยังไม่ถึงที่สุด จะต้องมีวิธีแน่!”
ดังนั้นเฉาชั่นจึงรีบกลับบ้าน
เมื่อเข้าประตูบ้านไป เฉาชั่นเห็นเฉาเสวี่ยเคอกำลังเล่นตุ๊กตากระต่ายหูหายหนึ่งข้างตัวนั้นอยู่ในลานบ้าน เฉาชั่นพุ่งเข้าไปโดยแทบจะไม่หยุด กอดเฉาเสวี่ยเคอไว้ หอมแก้มทีหนึ่ง หมุนตัวอยู่กับที่สามรอบ เฉาเสวี่ยเคอส่งเสียงหัวเราะปานกระดิ่งเงินไม่หยุด…
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะลูกสาว หลี่เซียงจึงเดินออกมาพร้อมพูดขึ้น “เสวี่ยเคอ มีอะไรทำไมดีใจขนาดนั้น? หืม? เหล่าเฉา วันนี้…ทำไมคุณกลับมาเร็วจัง”
“สายไฟที่เหมืองขาด เบื้องบนเหมือนจะมีการตรวจสอบด้วยเลยหยุดงานชั่วคราวหนึ่งวัน ผมกลับมาทันทีเลย” เฉาชั่นยิ้ม แม้อาการป่วยของลูกจะยังไม่หายดี ทว่าเฉาชั่นที่ตายไปแล้วหนึ่งครั้ง ผ่านการจากลาเป็นตาย และได้สัมผัสความเจ็บปวดเมื่อมองเห็นแต่พบกันไม่ได้แล้ว เขาจึงเห็นคุณค่าของทุกอย่างตรงหน้าเป็นพิเศษ ทุกอย่างนี้งดงามมากในสายตาเขา!
หลี่เซียงเห็นเฉาชั่นยิ้ม จึงถามด้วยความประหลาดใจ
