“คุณไม่เป็นอะไรนะ?”
“ไม่เป็นไรสิ เอาล่ะ เสวี่ยเคอ ไป! พ่อจะพาลูกไปพบคนคนหนึ่ง!” เฉาชั่นพูดจบก็อุ้มเฉาเสวี่ยเคอออกจากบ้านไป
หลี่เซียงตามมา ถามว่า “เหล่าเฉา…คุณ…ไม่เป็นไรจริงๆ นะ?”
“ไม่เป็นไรๆ เหอะๆ…” เฉาชั่นมีความสุขมากจริงๆ โบกมือแล้วอุ้มลูกสาวจากไป เขาก็อยากหันกลับไปกอดหอมหลี่เซียงสักครั้ง แต่ลูกสาวอยู่ด้วย หนังหน้ายังไม่หนาพอจึงทำไม่ได้
“อาจารย์ ประสกคนนั้นมาอีกแล้ว” ฟางเจิ้งกำลังอ่านพุทธคัมภีร์ ก็เห็นกระรอกวิ่งเข้ามาเรียก
ฟางเจิ้งพูดยิ้มๆ “มาก็มา นายจะตื่นเต้นทำไม?”
ว่าจบ ฟางเจิ้งลุกขึ้นไปที่หน้าลานวัด
ครั้นเห็นฟางเจิ้ง เฉาชั่นพลันคุกเข่าลงแล้วเอ่ยด้วยความจริงใจ “หลวงพี่ช่วยลูกสาวผมด้วยเถอะ ขอแค่ช่วยลูกสาวผม ให้ผมเป็นวัวเป็นม้าก็ยอม”
เฉาเสวี่ยเคอเห็นพ่อเป็นแบบนี้ก็ตกใจ เธอที่เป็นคนว่านอนสอนง่ายคุกเข่าตาม
แต่ฟางเจิ้งกลับเบี่ยงตัวหลีกไป พูดยิ้มๆ ว่า “ประสก อาตมารับมารยาทแบบนี้ไม่ได้”
“เอ่อ…หลวงพี่” เฉาชั่นพูดไม่เก่งจริงๆ วิธีที่เขานึกออกได้คือมาขอให้หลวงจีนเทพรูปนี้ลงมือช่วยลูกสาว แต่ว่าอีกฝ่ายไม่รับมารยาท เท่ากับจะไม่ช่วยหรือ?
ฟางเจิ้งยิ้ม “ประสกลุกขึ้นเถอะ อาตมารักษาอาการป่วยของลูกสาว
