ประสกไม่ได้ แต่อาตมารู้จักคนที่ช่วยได้”
“ใครครับ?” เฉาชั่นรีบถาม
ฟางเจิ้งยิ้ม “รอเดี๋ยว เธอใกล้จะมาแล้ว”
ฟางเจิ้งเอ่ยจบก็ให้เจ้าลิงดูแลเฉาชั่น ให้กระรอกเล่นเป็นเพื่อนเฉาเสวี่ยเคอ
เวลาผ่านไปทีละนิด แต่เฉาชั่นกลับมีความรู้สึกราวกับหนึ่งวันเท่ากับหนึ่งปี เขาอยากให้คนนั้นมาถึงสักที ทั้งคาดหวังและก็กังวลนิดๆ…ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมช่วยเขา เขาควรจะทำอย่างไรดี?
ฟางเจิ้งกลับไม่รีบร้อน นั่งอยู่อ่านพุทธคัมภีร์อยู่ใต้ต้นโพธิ์อย่างสงบนิ่ง ให้แสงตะวันส่องลอดผ่านช่องระหว่างใบต้นโพธิ์ ทอดลงเป็นลายจุดๆ บนพื้น…
ตอนนี้เอง มีเสียงฝีเท้าดังแว่วมาจากข้างนอก ตามด้วยเสียงคุ้นเคย “หลวงพี่ เขาล่ะคะ?”
ต่อมาขาเรียวยาวสองข้างก็ก้าวเข้าวัดเอกดรรชนี
พอเฉาชั่นได้ยินเสียงก็ลุกขึ้นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ มองตามเสียงไปถึงเห็นผู้หญิงสวมกางเกงขายาวสีเทา คลุมผ้าคลุมไหล่สีขาวเดินเข้ามา เธอมีเอกลักษณ์มาก เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนธรรมดา
เฉาชั่นมองฟางเจิ้งเหมือนกำลังถามว่า ใช่เธอหรือ?
ฟางเจิ้งปิดพุทธคัมภีร์ ยืนขึ้นประนมสองมือ “อมิตาพุทธ สีกาจิ่งเหยียน ไม่ได้เจอกันนานเลย คนที่อาตมาพูดถึงคือประสกท่านนี้เอง”
จิ่งเหยียนมองเฉาชั่นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ยื่น
