มือขวาออกมาด้วยท่าทีสง่า “สวัสดีค่ะ ฉันจิ่งเหยียน ตอนนี้เป็นนักข่าวประจำอำเภอซงอู่ ฉันได้ยินเรื่องของคุณมาแล้ว เดี๋ยวฉันจะจัดการทุกอย่างให้เอง”
“หา…หา? อ้อ…ครับ! ขอบคุณ!” เฉาชั่นมึนงงไปแล้ว คิดไม่ทันเล็กน้อย เขาเป็นคนงานเหมืองซื่อๆ มาทั้งชีวิต ชีวิตนี้ไม่เคยผ่านโลกอะไรมากนัก เขาเคยเห็นคำว่านักข่าวแค่ในทีวีเท่านั้น มักจะรู้สึกว่าเป็นคนที่สูงส่ง พอคนระดับนั้นเข้ามาใกล้ๆ อย่างกะทันหันจึงทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย
เฉาชั่นเอามือเช็ดกับเสื้อข้างหลังตามจิตใต้สำนึก ก่อนจะจับมือกับจิ่งเหยียน
จิ่งเหยียนเห็นแบบนั้นก็ชักมือกลับทันที เช็ดมือเหมือนกับเฉาชั่น แล้วจึงจับมือกับเขา
เฉาชั่นอึ้งไปอีกครั้ง แต่ก็ยิ้มตอบไป ความดีส่งต่อกันได้ เขาเคารพอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็กำลังเคารพเขา ความรู้สึกที่ได้รับความเคารพทำให้เขาสบายใจมาก
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็ยิ้มน้อยๆ เขาพบว่าทุกครั้งที่เจอจิ่งเหยียนเธอจะเปลี่ยนไป ตอนเจอกันครั้งแรกมีความบ้าอำนาจเล็กน้อย โอหังว่าตนเองสูงส่ง แต่นิสัยจริงๆ ไม่ได้แย่เลย บางทีอาจมีสาเหตุมาจากฐานะของเธอ
ต่อมาจิ่งเหยียนไปบริจาค มอบให้เป็นกล่องๆ แต่ไม่รู้ว่าควรจะให้อย่างไร มีเจตนาดีแต่ไม่มีวิธีที่ดี ตอนนี้
