งงงงัน เฉาชั่นมองฟางเจิ้งแบบงงงวย
ฟางเจิ้งถูๆ จมูก ทำหน้ามึน ทำไมถึงได้โยนมาให้เขา?
เฉาชั่นเห็นท่าทีเก้ๆ กังๆ ของฟางเจิ้งก็อดหัวเราะไม่ได้ ในที่สุดความตึงเครียดในใจก็คลายลง ตอบไปว่า “หล่อมากครับ”
จิ่งเหยียนหัวเราะเบาๆ “ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน ถ้าเป็นไปได้ ฉันไปนั่งคุยที่บ้านคุณได้ไหม?”
เฉาชั่นพยักหน้ารัวๆ…
ตอนออกจากวัด จิ่งเหยียนหันกลับมามองฟางเจิ้งพลางถามว่า “หลวงพี่ไปด้วยกันไหมคะ?”
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “อาตมาไม่ไป สีกาก็เห็นแล้วว่าวัดนี้ไม่มีคนอยู่ไม่ค่อยดี อาตมาจะรอข่าว…”
