เฉาชั่นออกจากบ้าน กำลังจะถึงภูเขาเหมืองอยู่แล้ว แต่ตรงหน้ามีร่างสีขาวเพิ่มมาหนึ่ง ดูไปแล้วคุ้นตามาก พอเข้าไปดูใกล้ก็พลันอึ้งค้าง เฉาชั่นร้องด้วยความตกใจ “หลวงพี่ ท่านมาทำไมครับ?”
ไม่รู้ทำไม พอเห็นฟางเจิ้งแล้วเฉาชั่นใจสั่นนิดๆ เหมือนฟางเจิ้งอ่านความลับทั้งหมดของตนออก เขากลัวหลวงจีนตรงหน้าเล็กน้อย ถ้าดำเนินตามแผนการไม่ได้…เสวี่ยเคอจะทำอย่างไร?
เหมือนอย่างที่ว่าไว้ว่าหากบริสุทธิ์ใจก็ไม่ต้องเกรงกลัว เฉาชั่นกลับมีความผิดในใจ จึงลนลานอยู่นิดๆ
ฟางเจิ้งประนมสองมือกล่าว “อมิตาพุทธ อาตมามารอเป็ดตัวหนึ่งที่นี่”
“เป็ด?” เฉาชั่นงงงัน
“ใช่ วันนี้เป็ดตัวนั้นอยากจมน้ำตาย” ฟางเจิ้งยิ้มบางๆ
เฉาชั่นหน้าขาวซีดทันที เอ่ยเครียดๆ ว่า “หลวงพี่ ถ้าอย่างนั้นท่านก็รอเถอะ…”
พูดจบเฉาชั่นจะจากไป เขาพบว่าหลวงจีนที่ดูอายุไม่มากและมีใบหน้าเจิดจรัสรูปนี้มักทำให้เขาใจฝ่อ แถมเขายังมีความรู้สึกอย่างหนึ่งคือ เหมือนอีกฝ่ายรู้ว่าเขาจะทำอะไร!
ทว่าชั่วขณะที่เฉาชั่นเฉียดผ่านบ่าฟางเจิ้ง กลับได้ยินฟางเจิ้งพูดขึ้น “ประสก บ่อน้ำแห้งแล้ว”
เฉาชั่นขมวดคิ้วแน่น ไม่เข้าใจว่าฟางเจิ้งกำลังพูดอะไรจึงรีบเดินไปเร็วๆ
ไม่นาน เจ้าลิงกระโดดลงมาจากต้นไม้ ร้องข
