ๆ “ดึงขึ้นมาถามสถานการณ์ก่อนดีกว่า”
ทุกคนพยักหน้า ก่อนเริ่มดึงขึ้นมา ผลคือเมื่อดึงกลับดึงไม่ขึ้น! ข้างล่างเหมือนจะติด!
ผู้ดูแลได้ยินเข้าก็ร้อนใจแล้ว “ติดก็ดึงขึ้นมา จะให้เขาอยู่ข้างในนานขนาดนี้ไม่ได้”
ทุกคนออกแรงดึง ผ่านไปอีกหลายนาที สุดท้ายทุกคนร่วมแรงกันดึงเฉาชั่นขึ้นมา เห็นแต่ว่าเฉาชั่นหน้าแดงก่ำ แสดงว่าปริมาณเลือดในเส้นเลือดมากเกินไป ดวงตาเบิกค้าง ร่างกายแข็งทื่อ!
ทุกคนตกใจสะดุ้ง รีบวางเฉาชั่นนอนบนพื้นแล้วช่วยชีวิต ทว่าเฉาชั่นตายไปแล้วครู่หนึ่ง ไม่อาจพากลับมาได้
ทุกคนตื่นตระหนก คนงานคนอื่นได้ยินข่าวนี้ต่างพากันวิ่งเข้ามา บ้างโทรศัพท์แจ้งตำรวจ บ้างเรียกรถพยาบาล ต่างวุ่นวายกันเป็นกลุ่มก้อน
“อมิตาพุทธ ประสก ประสกได้ดั่งใจหวังแล้ว” ตอนนี้เอง เสียงสวดดังขึ้นในฉับพลัน เฉาชั่นที่เดิมทีไม่รู้สึกตัวพลันลืมตาขึ้นมา และพบสิ่งที่น่าตกใจคือตนนอนอยู่บนพื้น! มองผู้คนรอบๆ รวมถึงฟางเจิ้งด้วยความตกตะลึง พูดว่า “ทำไมผมยังไม่ตาย?”
“ประสกตายไปแล้ว” ฟางเจิ้งกล่าวเรียบๆ ก่อนมองไปข้างหลังเฉาชั่น
เฉาชั่นหันกลับไป บนพื้นยังมีเขาอีกคนอยู่จริงๆ สีหน้าดูย่ำแย่ยิ่ง ตายจนตายไม่ได้อีกแล้ว
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” เฉาชั่
