เมื่อเขาหิวจะควักขนมเปี๊ยะที่นำมาจากบ้านออกมาจากในอกเสื้อ กัดไปสองคำ พอหิวน้ำก็ดื่มน้ำจากในกาน้ำ ขอแค่เหนื่อยไม่ล้ม เขาจะไม่มีวันหยุดเด็ดขาด! เครื่องจักรหยุดแล้ว เขาก็จะทำ! ไม่ใช่เพื่อสิ่งอิ่น แต่เพื่อลูกของตน!
ภาพเปลี่ยนไป เฉาชั่นลากร่างเหนื่อยล้าของตัวเองโดยสารรถกลับบ้าน
แสงไฟในบ้านสลัวราง เพื่อประหยัดเงิน พวกเขาจึงจงใจเปลี่ยนหลอดไฟวัตต์เยอะเป็นวัตต์น้อยลง
“วันนี้อาหลิวมาทวงเงินแล้ว ฉันบอกขออีกสองสามวัน เธอดูไม่ค่อยพอใจเลย” ภรรยาเฉาชั่นนั่งอยู่บนเตียงเตา ข้างๆ เป็นเด็กหญิงเฉาเสวี่ยเคอ เฉาเสวี่ยเคอนอนอยู่ใต้ผ้าห่ม กำลังหลับสบาย ผู้ชายไม่กล้าพูดเสียงดัง เพียงแค่โบกพัดเบาๆ ระบายความร้อนให้ลูก ขณะเดียวกันก็ไล่ยุงไปด้วย ส่วนตัวเองกลับเหงื่อท่วมตัว
เฉาชั่นได้ยินภรรยาพูดแบบนี้จึงตอบเสียงแผ่ว “รออีกหน่อย ใกล้จะมีเงินแล้ว เดี๋ยวให้เงินเดือนของเดือนนี้…”
“คืนเงินไปแล้วลูกจะทำยังไง?” หลี่เซียงภรรยาเฉาชั่นขัดคำพูด จ้องเฉาชั่นเขม็ง แววตาคมกริบและติเตียนอยู่หลายส่วน ทั้งยังมีความสิ้นหวังและเจ็บปวดอีกหลายส่วน
เฉาชั่นนิ่งเงียบ ก้มลงนั่งบนเตียงเตา เขาอยากนอนพักสักเดี๋ยวเพราะเหนื่อยมากจริงๆ ทว่า
