ไม่ได้ทำ ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น เหมือนว่าถ้าเขาไม่นอน ครอบครัวนี้ก็จะไม่ล้มลง…
คืนนี้เฉาชั่นนอนไม่ค่อยหลับ วันที่สองตอนเช้าตรู่ เขาตื่นนอนเก็บของ ลงไปในบ่ออีกครั้ง
ทว่าสามวันต่อมา เฉาชั่นถูกคนแบกกลับมา บอกว่าอยู่ในบ่อลึกนานเกินไป เหนื่อยจนเป็นลมไปแล้ว ทางเหมืองจึงให้เขาพักอยู่ที่บ้านสองสามวัน
หลี่เซียงได้ยินเข้าก็พลันร้องไห้ พลางกอดเฉาชั่นไว้ ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรแล้ว เธอเช็ดหน้า ล้างตัว ป้อนข้าวให้เฉาชั่น นี่คือสิ่งเดียวที่เธอทำได้ ถ้ามากกว่านี้ เธอไม่รู้ว่ายังจะทำอะไรได้อีก
เฉาชั่นไม่รู้ว่าตัวเองหมดสติไปนานแค่ไหน เมื่อตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่พูดคือ “ผมไม่เป็นไร ตอนนี้กี่โมงแล้ว? ผมยังทำงานไม่เสร็จเลย ขาดงานหนึ่งวันหักเงินเดือนนะ”
พูดจบ เฉาชั่นลุกขึ้นจะเดินไปข้างนอก แต่เดินไปได้สองก้าวร่างกายก็เริ่มซวนเซ หลี่เซียงเห็นแบบนั้นจึงโผเข้าไปกอดเอวเฉาชั่นไว้ “ไม่ไป วันนี้ไม่ต้องไปแล้ว…หักก็หักเถอะ พวกเราค่อยคิดวิธีหาเงินกันใหม่”
เฉาชั่นยิ้มขมขื่น “พูดอะไรโง่ๆ ผมหายดีแล้วไม่ใช่เหรอ วางใจได้ ผมไม่เป็นไร แค่เหนื่อยนิดหน่อย อีกเดี๋ยวอยู่บนรถก็พักสักหน่อย จะได้ไม่เสียงานเสียการ”
“ไม่…คุณไปไม่ได
