รจะเผาศพซะ”
“นายได้ยินใครพูดเรื่องนี้มา?”
“นายจะเชื่อไหมก็แล้วแต่ นี่ไม่ใช่ความลับอะไรเลย นายไปถามก็รู้เอง เอาเถอะ ไม่พูดแล้ว กลับไปทำงานกัน”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เฉาชั่นตกอยู่ในห้วงภวังค์ลึกๆ วันนี้เฉาชั่นทำงานไม่สู้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
ตกกลางคืน เฉาชั่นกลับถึงบ้าน วันนี้เขากินมากกว่าปกติ แถมยังดื่มสุราอีกสองแก้ว ทว่าพูดน้อยคำมาก เพียงแต่เขาดูสบายขึ้นไม่น้อย
“เหล่าเฉา ไหนบอกว่าพักสองสามวันค่อยไปไง ทำไมคุณไปอีกแล้วล่ะ? คุณไม่รักสุขภาพเลยรึไง?!” หลี่เซียงพูดเสียงสะอื้น เธออดกลั้นมาตลอด รอจนเฉาชั่นกินข้าวเสร็จถึงระเบิดออกมา
เฉาชั่นตบๆ บ่าหลี่เซียง “พอแล้ว อย่าคิดเยอะนักเลย ทุกอย่างจะดีเอง วางใจเถอะ มีผมอยู่ทุกอย่างจะดีเอง…”
“อืม…” หลี่เซียงฟังเฉาชั่นพูดซ้ำไปซ้ำมาว่าทุกอย่างจะดีเอง แม้รู้ว่าทุกอย่างเป็นไปได้ยากมาก แต่ก็ยังพยักหน้า เพียงอยากให้เฉาชั่นสบายใจขึ้นบ้าง
ทว่าเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงตะโกนจากข้างนอก “เฉาชั่น ฉันรู้นะว่าคุณกลับมาแล้ว เมื่อไรจะคืนเงินที่ยืมฉันไปหา? ฉันรู้นะว่าครอบครัวพวกคุณลำบาก ก็เลยเลื่อนให้นานถึงขนาดนี้ นี่จะให้รอไปจนถึงเมื่อไร?”
หลี่เซียงได้ยินเ
