ทว่าฟางเจิ้งไม่รีบร้อน ขอเพียงทุกคนพยายามด้วยกัน เขาเชื่อว่าสภาพแวดล้อมที่นี่จะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน
หนึ่งวันผ่านไปโดยที่ฟางเจิ้งเอ้อระเหยไปมา
วันที่สองเมื่อฟ้าสว่าง ฟางเจิ้งมองเวลา เห็นว่าเพิ่งตีห้า และนึกถึงคำสัญญาเมื่อวาน จึงลุกขึ้นไปทำความสะอาดอุโบสถ เขายังไม่กินข้าว แต่ไปเปิดประตูใหญ่ของวัดก่อน
ไม่ผิดจากนั้น พ่อลูกคู่นั้นยืนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว
ฟางเจิ้งประนมสองมือเอ่ย “ประสกมาเช้าจังเลยนะ”
“หนู…” เด็กหญิงกำลังจะพูด ผู้ชายก็ตบๆ หัวเธอ เด็กหญิงจึงเงียบไป
ผู้ชายกล่าว “รบกวนหลวงพี่ด้วยครับ”
ฟางเจิ้งยิ้มเล็กน้อยก่อนหลีกทางให้ ผู้ชายพาเด็กหญิงเข้าไปแล้ว ก็ยังไปจุดธูปอธิษฐานเงียบๆ ถึงแม้ตอนนี้แสงธูปวัดเอกดรรชนีค่อยๆ สว่างไสวขึ้น ทว่าก็เพิ่งเคยเจอพ่อลูกแปลกๆ แบบนี้เป็นครั้งแรก เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเหตุใดพ่อลูกถึงมาจุดธูปเช้าขนาดนี้ อีกอย่างจากท่าทางสองคนนี้ ดูแล้วเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง โดยเฉพาะผู้ชายดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาแดงราวกับไม่ได้นอนมานานมาก ได้แค่อาศัยความแน่วแน่ยืนหยัดไว้
แต่ฟางเจิ้งก็ยังไม่ทำอะไร มองสองคนคุกเข่าไหว้พระเสร็จแล้วก็ค่อยๆ เดินจากไปไกล
ฟางเจิ้งมองแผ่นหลังสองคนนี้พ
