“ทำความดีมักมีอุปสรรค ของดีมักหาไม่เจอ ฉันแนะนำให้ทุกคนขึ้นไปดูบนเขา! ไม่แน่ว่าหลวงพี่อาจจะกลับขึ้นเขาไปแล้ว” ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ตะโกน เขาชื่อฮวาลั่ว ชื่อสุภาพมาก ทว่าคนกลับไม่สุภาพเหมือนกัน
ทุกคนได้ยินดังนั้นพลันขานรับ วุ่นวายมาจนถึงตอนนี้ แขกจากในเมืองเหล่านี้ค่อยๆ มองการตามหาบ๊ะจ่างเป็นเป้าหมายเล็กๆ แล้ว แต่มีส่วนของความครึกครื้นมากกว่า ถึงอย่างไรอยู่ในเมือง การจะให้คนมากขนาดนี้ทำกิจกรรมกันอย่างสามัคคี มารวมตัวกันอย่างสนุกสนานเพื่อเรื่องเรื่องหนึ่งนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้มีโอกาสอย่างหาได้ยากแล้ว แต่ละคนจึงคึกคักกันมาก
โดยเฉพาะพวกเด็กๆ ตัวเองอยู่แต่ที่บ้าน ตอนนี้เจอเด็กมากขนาดนี้มาจับกลุ่มกัน จึงเล่นกันอย่างสนุกสนาน แน่นอนว่าย่อมชอบความรื่นเริงมากกว่า
ดังนั้นเมื่อสิ้นเสียงตะโกนของฮวาลั่ว กลุ่มคนจึงขึ้นเขาไปกันอย่างเอิกเกริก
แต่สองชั่วโมงต่อมา พวกเขาต่างมองประตูวัดที่ปิดสนิท อึ้งงันไปแล้ว!
“นี่จงใจปิดประตู หรือว่าข้างในไม่มีคน?” ภรรยาของฮวาลั่วถามด้วยความสงสัย
“เปิดประตูเข้าไปดูก็รู้เอง” ฮวาลั่วบอก
“ไม่ได้!” ตอนนี้เอง มีเสียงตะโกนดังมา ตามด้วยชาวบ้านหลายคนที่วิ่งมาขวางหน้าพวกเขา
