ไว้ คนนำหน้าคือหวังโอ้วกุ้ยที่มาเพราะได้ยินข่าวคราว
“ผู้ใหญ่บ้าน คุณทำอะไรเนี่ย?” ฮวาลั่วถามอย่างไม่เข้าใจ
หวังโอ้วกุ้ยกล่าว “ประตูวัดปิด เข้าไปไม่ได้ เจ้าอาวาสฟางเจิ้งน่าจะไม่อยู่ ทุกคนกลับไปเถอะ”
ทุกคนได้ยินเช่นนั้น เข้าไม่ได้? แบบนั้นก็เดินเล่นอยู่ข้างนอกแล้วกัน ดูป่าไผ่ไกลๆ กับต้นไม้เขียวชอุ่ม เมื่อได้ไอเดียแล้ว สรุปคือหวังโอ้วกุ้ยยังห้ามพวกเขาอีก เรื่องตลกก็คือ ตรงนั้นคือป้ายร้านค้าในหมู่บ้าน คนเยอะขนาดนี้เข้าไป พวกเขาคงดูแลไม่ทั่วถึง
ทุกคนได้แต่มองไปไกลๆ ก่อนจะนั่งลงบนเขาไม่ยอมลงไป เป็นตายอย่างไรก็จะรอฟางเจิ้งกลับมา อย่างน้อยขอบ๊ะจ่างสักอันเถอะ ในหมู่คนเหล่านี้มีส่วนหนึ่งที่ยังไม่ได้กิน มีส่วนหนึ่งได้กินแล้ว รสชาติหอมหวนที่ยังหลงเหลือในปากทำให้พวกเขาเคลิบเคลิ้ม ประเด็นสำคัญคือ ได้ยินว่าบ๊ะจ่างมีแค่วันนี้เท่านั้น พลาดแล้วต้องรอปีหน้า พวกนักกินทั้งหลายจึงต้องรอเพื่อความสุขของปากตน! ส่วนคนที่ไม่เคยกินอยากรู้อยากเห็นมากกว่า ในเมื่อมีคนรอ เช่นนั้นก็รอด้วยกันเลย ไม่อย่างนั้นคนอื่นได้กิน ตนไม่ได้กิน เท่ากับเสียเปรียบไม่ใช่เหรอ?
ทว่า…
ช่วงเช้าผ่านไป…
ฟางเจิ้งยังไม่กลับมา
ช่วงบ่ายผ่านไป ฟางเจิ้งก
