็ยังไม่กลับมา…
กลุ่มคนจากตื่นเต้น จากฮึกเหิมฮึดสู้ พลันกลายเป็นมะเขือเหี่ยวในท้ายที่สุด เฉาจนทำปากขมุบขมิบ พลางคิดดูว่าควรจะล้มเลิก ควรจะลงเขาไปดีไหม…
แต่ตอนนี้ฟางเจิ้งกำลังทำอะไรอยู่ล่ะ?
เขาดูการแข่งเรือมังกรข้างนอก จากนั้นเดินเล่นอีกหนึ่งวัน เที่ยวเล่นจนทุกคนที่มารอที่วัดเอกดรรชนีเดินโซซัดโซเซไปมาแล้ว
ระหว่างทาง ฟางเจิ้งอยากรู้มากว่าโลกที่เด็กแดงอยู่เป็นโลกอย่างไร จึงถามขึ้น “จิ้งซิน บ้านเกิดศิษย์สั่งสอนลูกกันยังไงเหรอ”
“สั่งสอน? มีอะไรน่าสั่งสอนกัน? พวกเราน่ะ กำปั้นใหญ่คือหลักทำนองคลองธรรม มีพลังก็เป็นมหาราชา! บนเขาที่ข้าอยู่นั่น ไม่ได้โม้นะ แต่จะบอกให้ว่าปีศาจน้อยทั้งภูเขาต้องทำงานจนวาระสุดท้ายของชีวิตเลย เหอะ…นั่นต่างหากคือชีวิตคน ใครจะไปเหมือนที่นี่ มีแต่กฎและข้อจำกัดต่างๆ” เด็กแดงค่อนข้างคิดถึงชีวิตในอดีตที่ผ่านมา
กระรอกถามอย่างสนใจ “ศิษย์น้อง นายเก่งกาจขนาดนี้เลยนี่ แต่ถ้าเจอกับคนที่เก่งกว่าจะทำยังไง?”
เด็กแดงตอบ “คนที่เก่งกว่า? ไม่เป็นไร บิดามารดาข้าร้ายกาจ มารดาข้าใช้พัด ถ้าใครไม่ยอมให้ก็พัดใส่! ฮิ ไม่รู้ว่าคนคนนั้นลอยไปไกลแค่ไหน ส่วนบิดาข้าเก่งยิ่งกว่า เขาคือราชาผู้ทรงพลัง
