ใครจะกล้าล่วงเกินข้า!”
“แล้วถ้าพ่อกับแม่นายทะเลาะกันล่ะ ใครเก่งกว่า?” กระรอกถามซื่อๆ
เด็กแดงพลันพูดไม่ออก…
ฟางเจิ้งหลุดหัวเราะ สมองเจ้ากระรอกนี่มันช่าง…โดดเด่นไม่เหมือนใครจริงๆ!
เด็กแดงเห็นฟางเจิ้งหัวเราะก็ย่นจมูก ด้วยนิสัยของเขา ถูกหัวเราะเยาะแล้วจะไม่โต้กลับที่ไหน จึงพูดตอบ “อันนี้ข้าไม่รู้”
“พวกเขาไม่เคยทะเลาะกันเหรอ” หมาป่าเดียวดายถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
เด็กแดงส่ายหน้า “เคย หลายครั้งด้วย” พูดถึงตรงนี้ เด็กแดงเอ่ยด้วยสีหน้าเหมือนผ่านโลกมาเนิ่นนาน “ไม่พูดแล้ว พูดมากไปก็เสียใจ”
“ในเมื่อเคยทะเลาะกันจะต้องมีคนที่เก่งกว่าสิ ฉันเดานะ แม่จิ้งซินจะต้องเก่งกว่าแน่ ถึงยังไง…ก็มีพัดที่ร้ายกาจนั่น” กระรอกว่า
หมาป่าเดียวดายพูด “พ่อนายต้องเก่งกว่าแน่ เป็นราชาผู้ทรงพลังเชียวนะ เหมือนหมีอะไรพวกนี้รึเปล่า? ยืนหยัดลมพัดไม่ปลิว?”
หมาป่าเดียวดายกับกระรอกไม่มีวิธีสื่อสารกัน ต่างพูดคำของตัวเอง
เด็กแดงพูด “ไม่รู้ ทุกครั้งที่พวกเขาทะเลาะกัน ข้าจะรู้สึกสนุกมาก คอยปรบมืออยู่ข้างๆ ให้พวกเขาทะเลาะกันเดือดกว่าเดิม ผลคือทุกครั้งจะถูกลากไปผสมโรงด้วย…เฮ้อ วัยเด็กข้า น่าเวทนาเกินจะทน…”
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้นก็อดไม่ได้ หัวเราะเสีย
